บริเวณคุมขังนักวิจัยทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตทำการถูกยึดครองสำเร็จ ทีมเหยี่ยวล่าและคังเหยาสามารถรวมกลุ่มกันได้ โชยว์ขับหุ่นรบลงมาดึงคังเหยาขึ้นจากฝูงชนเหมือนถอนหัวผัก แล้ววางลงเบื้องหลังหุ่นรบฝ่ายป้องกันอย่างมั่นคง
“ไม่ใช่ ฉัน……โว้ยตายแล้ว!”
คังเหยายังเขม้นมองหุ่นรบของโชยว์โดยไม่ทันจบประโยค ก็รู้สึกได้ว่ามีมือจับท้ายทอยเขาจากด้านหลังแล้วกระชากเขาเข้าไปในหุ่นรบฝ่ายป้องกันทันที
“ฉันว่านายคังเหยานี่มัน……โว้ยตายแล้ว!” ยังพูดไม่ทันจบ ฉีฮวนก็ต้องประคองคางที่ถูกลอบโจมตีแล้วถอยสองก้าวก้มตัวลง “คังเหยา หัวนายมันท่อนไม้หรือไงกัน!”
“นายบ้าไปแล้วรึไง ผู้บัญชาการอย่างนายยังจะลอบโจมตีคนจากด้านหลัง?” คังเหยากุมหัวตัวเองด้วยความแค้นใจ แล้วกวาดสายตารอบ ๆ “สองคนนี้มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ใกล้ขนาดนี้?”
“ใกล้เพื่อมารับนายไง” อวี้ยางฉิงมองคังเหยาเพียงแวบเรียบ ๆ ก่อนจะเปลี่ยนสายตาไปที่จอภาพควบคุม แล้วสีหน้าเปลี่ยนไป “เดี๋ยวนะ พวกนี้วิ่งไปทางตรงข้ามทำไม??”
ตามแผนที่วางไว้แต่แรก พวกช่างหุ่นรบเหล่านี้พอถูกช่วยออกมาแล้วต้องถอนตัวทันที มิฉะนั้นเมื่อทหารประจำฐานทัพหมิงเต๋อรอบด้านมาสนับสนุน ทุกคนจะต้องโดนล้อมไก่ในที่นี้กันหมด
“ขนาดที่จะรำคาญก็ขนาดจริง พวกนี้แม้แต่ทิศทางยังแยกไม่ออก?” อวี้ยางฉิงบ่นพึมพำพร้อมปรับระยะยิงและเป้าโจมตีของปืนใหญ่ติดตั้ง ก่อนจะระดมยิงหุ่นยนต์และสุนัขกลไกที่กำลังพุ่งเข้าหาพวกช่างหุ่นรบจนกระจุยกระจาย “พวกนี้จะทำอะไรกันแน่ เวลาของเราไม่พอแล้ว”