คังเหยาทั้งตัวแรงล่องหนไปในพริบตา เขาเลียริมฝีปากแห้งผาก รู้สึกเหมือนปลาที่ติดค้างบนบกมาช้านานในที่สุดก็ถูกโยนลงน้ำ หายใจเข้าออกแรกอย่างไร้สตินึก
……หลังเขาเปียกปอนไปด้วยเหงื่อเย็น
ดีที่ตอนนี้มีเวลาเพิ่มมาอีก 50 กว่านาที
“มัวแอ้มอะไรอยู่? ไม่ใช่ว่าซ่อมเป็นไง?” หัวหน้าหน่วยเดี่ยวหันมาเห็นสีหน้าตกใจหนักหนาของคังเหยา ความไม่แน่นอนที่กังวลอยู่ในใจถูกไล่จางไปบ้าง เขายืนอยู่ในห้องควบคุมกลางแล้วโบกมือเรียกคังเหยา “มานี่ ถ้านายซ่อมได้ อาจได้มีหน้ามีตานั่งกินข้าวกับพวกเราต่อไปก็เป็นได้”
ช่างหุ่นรบที่ทำงานอยู่บนสายพานการผลิตนั้นได้แต่ดื่มน้ำเกลือแร่ธาตุ ทั้งรวดเร็วและต้นทุนต่ำ มีเพียงพอสมควรไปกว่านั้นและเชื่อฟังเท่านั้นที่จะมีสิทธินั่งโต๊ะกินข้าว ได้กินขนมปังนึ่งร้อน ๆ และอาหารที่มีเนื้อสัตว์
คังเหยารีบเดินเข้าไปอย่างเร่งรีบ ขอบตาแดงก่ำทันที “ครับ ครับ นายทหาร ผมซ่อมได้แน่ อย่าฆ่าผมนะ อย่าฆ่าผม……”
ในห้องควบคุมกลางมีนักวิจัยเพียงคนเดียวที่ดูแลการทำงานของโปรแกรม อีกฝ่ายนั่งอยู่มุมห้องดูรายการวาไรตี้ ครั้งคราวก็หัวเราะแปลก ๆ หัวหน้าหน่วยเดี่ยวเห็นเป็นเรื่องปกติ กลับหันไปบอกคังเหยาว่า “เห็นไหม ถ้าฝีมือนายดีและเชื่อฟัง ต่อไปนายก็จะได้ทำงานที่นี่แบบนั้นบ้าง”