ที่กองบัญชาการหลีหมิง เสียงฝีเท้ารีบร้อนดังแว่วมาตามทางเดินกว้าง จากนั้นประตูห้องของเจียงอี้ก็ถูกเปิดออกจากด้านนอกโดยตรง ลมเย็นจากภายนอกพัดเข้ามาจนเจียงอี้สะท้านเท้าสะท้านมือ
พองบประมาณลงมา เขาจะได้ไปซ่อมหน้าต่างบานนั้นในทางเดินที่เหล่าผู้บัญชาการทะเลาะกันจนทำพังไว้เสียที
“เฉาหลิน นายจะเอายังไง…” เจียงอี้กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าคนที่มาไม่ใช่เฉาหลิน หากแต่เป็นยวนฉี เขารีบจัดแต่งชุดให้เรียบร้อย ยืดตัวขึ้นตรง “ยวนฉีเหรอ? มีอะไรกับผม?”
ยวนฉีหน้าตรึง วางเอกสารลงบนโต๊ะเจียงอี้ “พวกห้าคนนั่น หนีออกจากโรงพยาบาลกองทัพไปแล้ว”
แถมยังเป็นการหนีที่มีแผนมีวินัย เพราะกลางดึกใช้จังหวะที่มีแต่หุ่นยนต์เฝ้าประตู คังเหยาแอบเจาะระบบเปิดประตูใหญ่ เจียงอิงกับเจียงหลินปิดตาหุ่นยนต์หน้าประตูอย่างคล่องแคล่ว ส่วนเฉวียนหย่ากับหยางซิงลากยาสลบที่มากพอจะปลิดชีพผู้กลายพันธุ์ระหว่างดาวสองตัวออกไป
“โอ้” ได้ยินแบบนั้น เจียงอี้กลับคลายตัวลง หยิบปากกาอิเล็กทรอนิกส์บนโต๊ะขึ้นมาอ่านตรวจเอกสารต่อ “แล้วไง? เมื่อวานเจียงอิงยังโทรมาหาผมบอกว่าจะขาดความเป็นพี่น้องกันอีกต่างหาก”