จริง ๆ จริง ๆ ใกล้จบการศึกษาเสียทีเจอสักทีว่าทั้งทีมนี่มันทีมขอจริงจอมกวนแท้ ๆ อย่างนี้มันเจ๋งเกินไปแล้ว
หยางซิงยังไม่ทันจะขบคิดหาชื่อเรื่องนี้ให้จนชายได้ฟังแล้วเงียบกริบ หญิงได้ฟังแล้วน้ำตาไหล ก็ได้ยินเสียงดัดจมูกเย็น ๆ ของคังเหยาด้านข้าง
“ครั้งหน้าอย่าพาไอ้หยางซิงเข้าประชุมอีกได้ไหม??” คังเหยามองหยางซิงด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วแอบยืนมือไปด้านหลังอีกฝ่ายเพื่อหยิบแท็บเล็ตของตัวเอง “ไม่ว่าเรื่องอะไร ไอ้คนนี้ก็พาเจอหลุดไปที่อื่นได้หมด”
“ฉันก็แค่ช่วยปรับบรรยากาศแก่” หยางซิงที่สังหรณ์ใจได้ทันทีเรื่องมือของคังเหยา เหวี่ยงมือปัดเครื่องมือก่ออาชญากรรมนั้นแม่นยำ “แม่ฉันบอกว่าเธอต้องพัก ห้ามวาดภาพ”
คราวนี้สายตาของทุกคนตกมาที่หยางซิงพร้อมกันหมด เจียงอิงสวมบทเป็นหมาตกใจ มองคังเหยาแล้วมองเจียงหลิน “เมื่อไหร่ ใคร แม่ของใคร แม่ของหยางซิงหรือ ทำไมฉันไม่เคยเห็น หรือว่าพวกเราแอบไปพบผู้ใหญ่กันหลังหลังโดยไม่บอกฉัน?”
คำถามกระหน่ำลงบนหัวเจียงหลินไม่หยุดไม่สิ้นสุด นางหลับตาปี๋อย่างทรมาณ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะโดนเจียงอิงไอ้นี่คว้าบ่ากระชากเขย่ารัว ๆ “ไม่ ๆ ไม่มีใครสนใจฉันบ้างหรือไง ฉันไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย……”
“อ้าว ฉันนึกว่าพวกเธอรู้กันหมดแล้ว” เฉวียนหย่าชอบดูฉากหมากัดกันแบบนี้เป็นทุนเดิม ความโกรธแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้มีชีวิตอยู่ เธอยิ้มแล้วจัดหวีผมหยักโค้งของตัวเองเล็กน้อย “แพทย์ประจำชั้นเราน่ะ เป็นแม่ของหยางซิงไง นี่ยังไม่รู้กันเลยหรือเนี่ย~”