“เร็ว! ทางนี้มีคน!!”
“กลุ่มสอง ยิงอาวุธพลังยิงหนักปูพรม สร้างแนวกั้นขึ้นมา!”
“ประสานการอพยพ กลุ่มสี่ กลุ่มห้า หน่วยเฮลิคอปเตอร์เตรียมพร้อม!”
ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ลุกเป็นไฟ หุ่นรบสีดำนับร้อยพุ่งทะยานผ่านแผ่นฟ้าด้วยความเร็วสูงสุด มุ่งตรงไปยังจุดที่ถล่มลงมอยู่กลางจุดศูนย์กลาง กระสุนหลุดเป้าพาดผ่านอากาศโฉบเฉี่ยวรอบ ๆ ตัวหุ่นรบ ควันปืนที่ฉุนฉาดและเปลวเพลิงที่ลุกโชนกลายเป็นฉากหลังสีสันเข้มข้น
หุ่นรบฉายภาพแหงนสิ่วก้อนหินใหญ่ที่กดทับซากปรักหักพังออก หุ่นรบลำอื่นประสานงานอย่างรวดเร็วเคลียร์กำแพงที่พังครู่ออก เปิดทางแคบสำหรับอพยพผู้ติดขังออกมา จากนั้นบุคลากรสนับสนุนที่สะพายชุดพยาบาลหลายสิบชีวิตก็หลั่งไหลเข้าทางเดินราวฝูงผึ้ง ปฐมพยาบาลบาดแผลเบื้องต้นแล้วช่วยกันนำตัวผู้บาดเจ็บออกไป
เสียงตัดเหล็กและคอนกรีตทำให้ขนหัวลุก ฝูงโดรนบินว่อกแว่กเหนือซากปรักหักพัง ทำหน้าที่ชี้นำหุ่นรบในการค้นหาและอพยพ เจียงอิงชำเลืองมองพิกัดของเจียงหลินและพวก ใจก็เต้นระวิงเหมือนกองไฟลุกโชน
“เจียงหลิน สถานการณ์ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?” เมื่อยืนยันว่าใต้ซากปรักหักพังไม่มีร่องรอยชีวิตแล้ว หุ่นรบฉายภาพก็หันหัวมุ่งไปยังจุดกู้ภัยแห่งถัดไปทันที เขายิงปืนใหญ่สลายกองทัพกบฏที่กำลังหนี ก่อนที่รถถังฝ่ายนั้นจะได้จ่อปากกระบอกออกมา ก็ฟันปากกระบอกออกเป็นครึ่งด้วยดาบเดียว “ทางนี้คนลดน้อยลงเยอะ คงเริ่มถอยกันหมดแล้ว”
“ยัง……ไม่ถึงกับเป็นปัญหา” เจียงหลินลดเสียงลง เธอจับตาภาพบนจอ หุ่นรบสีน้ำเงินเข้มหลายลำเฝ้าหุ่นรบฝ่ายป้องกันตรงกลางแล้วพุ่งทะยานฝ่าควันไฟมุ่งไปยังฐานสปริงแช่ฟื้นของยานอวกาศอีกฟาก หากอีกฝ่ายขึ้นสู่ฐานได้สำเร็จ ด้วยพลังของพวกเธอในตอนนี้ก็ไม่มีหวังจะหยุดการหลบหนีทางยานอวกาศได้เลย “อิง มีเรื่องหนึ่งอยากถามแกมานานแล้ว”