นักวิจัยหญิงที่อยู่ด้านหลังเตือนอย่างระมัดระวังว่า “เบาเสียงหน่อย ระวังมีกล้องวงจรปิด”
นักวิจัยสวมแว่นที่เข้ามาเป็นคนสุดท้ายยืนยันอย่างมั่นใจว่า “ไม่หรอก กล้องวงจรปิดที่นี่ถูกฉันทำลายไปแล้ว”
ชายร่างสูงตบไหล่ชายใส่แว่นอย่างชื่นชม “ต้องยกให้แกจริง ๆ! ก่อนวันสิ้นโลกก็เป็นหัวกะทิภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์ของมหาวิทยาลัยชั้นนำ ระบบประตูนิรภัยตั้งมากมายขนาดนี้ เกรงว่าตอนนี้คงมีแค่แกคนเดียวในเขตต่าง ๆ ของทั้งสี่ทวีปที่ถอดรหัสได้”
ชายใส่แว่นตอบ “ต้องขอบคุณนายกับเสี่ยวเสียด้วย ถ้าไม่มีพวกนายสองคน ฉันก็คงเข้ามาไม่ได้”
นักวิจัยหญิงว่า “เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว เรื่องสำคัญกว่า รีบหายาปลุกพลังพิเศษ”
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นเห็นตู้ยาเรียงรายเป็นแถว บนตู้มีระบบล็อกด้วยลายนิ้วมือ
เธอมองล็อกลายนิ้วมือ แล้วหยิบแขนข้างหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อกว้าง
ใช่แล้ว แขนที่ขาด มือข้างหนึ่งชุ่มเลือด
แต่เพราะมันถูกห่อไว้ในถุงไนลอนใส เลือดจึงไม่ไหลทะลักออกมา
เวินเหยามองแขนที่เละจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นอะไร พลางสูดหายใจเฮือกเบา ๆ...
พวกนั้นไม่ใช่นักวิจัยของอาคารวิจัยชีววิทยา แค่ปลอมตัวเป็นนักวิจัย แถมยังฆ่านักวิจัยตัวจริงอีกด้วย!
เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ เวินเหยาก็หันขวับไปมองจี้หมิงเฉิน ทว่าผู้ชายคนนี้ยังคงยิ้มเหมือนเดิม ราวกับกำลังชมละครสนุก ๆ อยู่
เวินเหยาไม่รู้ว่าเขากำลังรออะไร จึงทำได้เพียงเบือนหน้าหนีกลับไปมองนอกหน้าต่างบานเล็ก