“เขาเป็นนักศึกษาผลการเรียนยอดเยี่ยมจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เรียนวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ น่าจะเป็นวิศวกรที่เก่งมาก” เวินเหยาพูด
“ตามที่คุณว่า” จี้หมิงเฉินจึงเปิดประตู
ขณะที่สัตว์ประหลาดจำพวกปลากำลังอ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยวเต็มปาก เตรียมกลืนชายแว่นเข้าไป เปลวไฟสว่างจ้ากลุ่มหนึ่งก็พวยพุ่งออกมา เผาสัตว์ประหลาดตัวนั้นจนกลายเป็นเถ้าถ่านที่ค่อย ๆ ลอยกระจายไปในชั่วพริบตา
สัตว์ประหลาดจำพวกหนูที่โดนยิงไปนัดหนึ่งแต่ยังไม่ตายสนิทก็ถูกจัดการแบบเดียวกัน
ชายแว่นมองชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวด้วยสีหน้าหวาดผวา พลางถอยกรูดไปด้านข้าง ขาที่ขาดจนเห็นกระดูกสีขาวโพลนลากเป็นรอยเลือดน่าสยดสยองไปบนพื้น…
จี้หมิงเฉินปัดมือสองสามที เดินทอดน่องเข้ามาหยุดตรงหน้าเขาแล้วนั่งยอง ๆ ลง ก่อนถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณผู้ชาย การแสดงของโลกสัตว์เมื่อครู่ สนุกไหมครับ?”
ชายแว่นมองชายชุดขาวผู้มีใบหน้างดงามไร้ที่ติและรอยยิ้มอบอุ่น ทว่าตัวเขากลับหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนเห็นสัตว์ประหลาดเสียอีก “คะ…คุณ…คุณคือจี้…จี้หมิงเฉิน…”
จี้หมิงเฉินหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพอ่อนโยน “ที่แท้คุณก็รู้จักผม ถ้าอย่างนั้นขอทราบชื่อแซ่ของคุณหน่อยได้ไหมครับ?”
เวินเหยาที่ถือปืนเดินตามเข้ามา “……”
สมกับเป็นตัวร้ายจริง ๆ
ความเจ็บปวดแสนสาหัสผสมกับความหวาดกลัวทำให้ชายแว่นเหงื่อเย็นไหลชุ่ม เขาไม่กล้าพูดอะไร เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ร่างกายเกร็งเขม็ง ราวกับจะหมดสติไปในวินาทีถัดมา “อย่า…อย่าเข้ามา…”
“ขอ…ขอร้อง…ปล่อย…ปล่อยผมไป…”
จี้หมิงเฉินยังไม่ทันพูดอะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยในอาคารวิจัยก็ดังขึ้นกะทันหัน ไฟเพดานสีฟ้าขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงกะพริบ ทางเดินด้านนอกพลันเกิดความวุ่นวาย “เร็วเข้า! ห้องทดลอง 036 ชั้น 12!”