จี้หมิงเฉินพูดพลางยิ้มมองเวินเหยาที่กำลังตกตะลึง ใบหน้าของเขาซีดขาวเมื่อสะท้อนแสงจากจอภาพ โครงหน้าหล่อเหลาได้รูป ดวงตาหางหงส์คู่นั้นราวกับมีตะขอเกี่ยวใจ
เวินเหยากำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ถามอย่างสับสนว่า “ทำไมจู่ ๆ ถึงบอกเรื่องพวกนี้กับฉัน...”
เธอเคยเห็นสัตว์และพืชกลายพันธุ์มาแล้ว ทุกเขตในทั้งสี่ทวีปล้วนมีพวกมัน พวกมันยังโจมตีมนุษย์ด้วย แต่มีจำนวนไม่มากนัก ไม่ได้แพร่ระบาดหนักเหมือนซอมบี้กลายพันธุ์ และตอนนี้ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้ฐานที่มั่นในแต่ละเขตให้ความสำคัญ
เรื่องที่จี้หมิงเฉินพูดถึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นความลับ เป็นความลับสำคัญอย่างยิ่ง หากรู้เรื่องนี้แล้วเริ่มศึกษาวิจัยตั้งแต่เนิ่น ๆ ในภายหลังฐานที่มั่นนั้นย่อมกลายเป็นฐานที่มีผู้มีพลังพิเศษมากที่สุด ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อกำลังรบ
แต่ความลับใหญ่หลวงเช่นนี้ เขากลับเล่าให้เธอฟังราวกับคุยเล่น
จี้หมิงเฉินยังคงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ก็เห็นคุณสนใจนี่”
“ถ้าอยากรู้อะไร ก็ถามผมตรง ๆ ได้” พูดจบ ชายหนุ่มก็ยืดตัวขึ้น เดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว ก่อนใช้เมาส์ขยายภาพจากกล้องวงจรปิด
บนจอมีนักวิจัยสามคน ชายสองหญิงหนึ่ง ดูเหมือนกำลังทำการทดลองอยู่ในห้องแล็บ ข้าง ๆ ยังมีพนักงานทำความสะอาดสองคนสวมชุดสีน้ำเงิน ภาพยังคงไม่มีอะไรผิดปกติ
เวินเหยากวาดตามองจอภาพจากกล้องวงจรปิดที่ขยายใหญ่ขึ้นบนคอมพิวเตอร์ แล้วหันไปมองแผ่นหลังของจี้หมิงเฉิน พอครุ่นคิดถึงคำพูดนั้น เธอก็อดชะงักไม่ได้