จี้หมิงเฉินพูดจบก็ลงจากรถไปเอง
เดิมทีเวินเหยาคิดว่าเขามีธุระสำคัญ จึงนั่งรอเงียบ ๆ อยู่หลายนาที แต่สุดท้ายชายหนุ่มกลับแค่หักกิ่งกุหลาบกลับมา กิ่งกุหลาบมีหนาม การเด็ดด้วยมือเปล่าเช่นนี้ย่อมทำให้หนามแหลมบาดนิ้วได้
หยดเลือดสีแดงสดไหลลงจากนิ้วชี้เรียวยาวของเขา เปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กลายเป็นภาพงดงามชวนให้ใจหายอย่างประหลาด
“จิ๊ เผลอทำเปื้อนซะแล้ว...” จี้หมิงเฉินมองปลายแขนเสื้อของตัวเองอย่างเสียดาย ก่อนจะค่อย ๆ เด็ดหนามแหลมออกจากกิ่งกุหลาบอย่างอดทน รอจนกิ่งนั้นเกลี้ยงเกลา เหลือเพียงใบไม้ที่ไม่เป็นอันตราย เขาจึงยื่นให้คนข้าง ๆ
เวินเหยา “...”
ช่างเถอะ เธอชินแล้ว
ตอนเธอวางปืนลงและยื่นมือไปรับดอกไม้ จี้หมิงเฉินถึงอธิบายว่า “วันนี้ทำให้คุณไม่พอใจ ตอนนี้เลยเอากุหลาบเที่ยงคืนมาขอโทษหนึ่งดอก ชอบไหม?”
“ฉันไม่ได้ไม่พอใจ...” เวินเหยาถือกิ่งกุหลาบไว้ เดิมทีตั้งใจจะบอกว่าความจริงไม่ต้องก็ได้ แต่พอเห็นนิ้วที่ยังมีเลือดไหลของชายหนุ่ม เธอก็รู้สึกว่าพูดแบบนั้นคงไม่เหมาะ จึงเปลี่ยนไปถามด้วยความเป็นห่วง “มือคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
จี้หมิงเฉินก้มมองแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า “เจ็บนิดหน่อย”
เวินเหยา “...”
รู้อย่างนี้ไม่ถามดีกว่า ผู้ชายคนนี้ช่างฉวยโอกาสเสียจริง ไม่ถ่อมตัวเลยสักนิด
แต่ในเมื่อรับกุหลาบมาแล้ว ตอนนี้จะไม่สนใจก็ดูไร้น้ำใจเกินไป
เวินเหยาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเสียบกิ่งกุหลาบไว้ตรงขอบหน้าต่างรถ ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าด้านหน้าไปเช็ดนิ้วให้ชายหนุ่ม