ซูจิ่นเนี่ยนก้าวออกจากร้านตัดเสื้อ ก็เห็นฟู่หานเซิงพิงเสาไฟฟ้าอยู่ตรงปากตรอก มือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้
เธอชะงักไปเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเขามาอยู่ที่นี่ แต่เพราะเธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตอนเขาเดินเข้ามา เธอเดินผ่านตรอกนี้มาสามเดือนแล้ว จำได้แม้กระทั่งตำแหน่งของแผ่นหินที่คลอนทุกแผ่น แต่เขากลับยืนอยู่ตรงนี้ราวกับต้นไม้ที่งอกขึ้นจากเชิงกำแพง เงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
“หัวหน้าฟู่บังเอิญจังนะคะ”
“ไม่บังเอิญหรอก” เขาย้ายบุหรี่ไปคีบไว้กับหู “ผมรอคุณอยู่”
ซูจิ่นเนี่ยนไม่ตอบ เธอเดินต่อไป ส่วนเขาก็เดินตามมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งคู่เดินเคียงกันบนทางเท้าถนนเสียเฟย เงาต้นอู๋ถงใต้แสงไฟถนนแตกกระจายเป็นริ้ว ๆ เสียงกระดิ่งรถรางดังกรุ๊งกริ๊งมาจากที่ไกล ๆ ภาพนี้ในสายตาคนอื่นคงเหมือนคนรู้จักคู่หนึ่งกำลังเดินเล่นหลังมื้ออาหาร มีเพียงเธอที่รู้ว่า ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบกับระเบิด
“ปิดเทอมฤดูร้อนปีที่ 27 แห่งสาธารณรัฐจีน” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเหมือนชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “คุณบอกว่าอยู่เป่ยผิงเพื่อช่วยติวหนังสือให้ลูกพี่ลูกน้อง”
“ใช่ค่ะ ติวหนังสือ” เธอตอบอย่างรวดเร็ว ไม่มีสะดุด “แต่ระหว่างปิดเทอมฉันไปจินหลิงครั้งหนึ่ง เพื่อจัดการงานศพของเพื่อนเก่าคนหนึ่งของคุณพ่อ เสิ่นเฮ่อเหนียน เพื่อนเก่าของคุณพ่อ ปีนั้นครอบครัวเขาเกิดเรื่องขึ้น”
ประโยคหลังเป็นเรื่องโกหก แต่ “หลี่อวี้หลาน ลูกพี่ลูกน้องของฉัน” มีตัวตนจริง คำโกหกที่ตรวจสอบได้เท่านั้นถึงจะยืนหยัดได้
“ชื่อเต็ม?”
“เสิ่นเฮ่อเหนียน เป็นคนจินหลิง ทำธุรกิจร้านเงิน คุณพ่อกับเขาคบหากันมาสิบกว่าปี ปีนั้นเขาจากไปกะทันหัน ที่บ้านเหลือเพียงลูกชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ กิจการก็มีคนจ้องจะฮุบ” เธอหยิบภาพถ่ายเก่าเหลืองใบหนึ่งจากกระเป๋าถือ ยื่นให้เขา “นี่เป็นรูปที่เขาถ่ายกับคุณพ่อที่จินหลิงค่ะ”
ฟู่หานเซิงรับรูปไป มองแวบหนึ่งใต้แสงไฟถนน ก่อนคืนให้เธอโดยไม่พินิจพิจารณาอย่างละเอียด การกระทำนั้นทำให้หัวใจซูจิ่นเนี่ยนกระตุกวูบ เขาไม่ใช่ไม่ตรวจสอบ แต่ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบกลางถนน
“แล้วกิจการที่จินหลิงจัดการอย่างไรต่อ?”
“ขายทอดตลาดค่ะ ชื่อที่เซ็นในสัญญาเป็นชื่อฉัน บันทึกการซื้อขายน่าจะยังตรวจสอบได้” เธอตอบอย่างมั่นคง เรื่องนี้เธอเตรียมตัวมาสามเดือนแล้ว
“คุณหนูเมิ่งเตรียมตัวมารอบคอบดีนะ” น้ำเสียงของเขาฟังไม่ออกว่าเป็นคำชมหรือประชด
“ถ้ามีคนมาตรวจสอบ หลบเลี่ยงไปก็ไม่สู้พูดให้ชัดเจนค่ะ” ซูจิ่นเนี่ยนชะลอฝีเท้า หันไปมองเขา “ในเมื่อหัวหน้าฟู่พบพิรุธแล้ว ถ้าฉันไม่มาพบคุณ คุณก็คงตรวจลึกลงไปอีก ฉันพูดทุกอย่างที่พูดได้แล้ว จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณค่ะ”
ฟู่หานเซิงไม่ได้ตอบในทันที เขาเดินไปอีกหลายก้าวจึงเอ่ยขึ้นว่า “ดี เรื่องนี้ผมจะจดไว้ก่อน”
จดไว้ก่อน ไม่ใช่ปล่อยผ่าน แต่เป็นการติดค้างไว้ เธอเดินต่อ เขาก็เดินต่อ ระหว่างทั้งคู่เว้นระยะห่างครึ่งก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล ราวกับเป็นช่องว่างที่พร้อมจะขยายออกได้ทุกเมื่อ
“คุณหนูเมิ่งสนิทกับภรรยาของรองหัวหน้าสถานีโจวไม่น้อย” เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงสบาย ๆ ยิ่งกว่าเดิม “น่าจะรู้ว่าช่วงนี้รองหัวหน้าสถานีโจวยุ่งอยู่กับอะไรใช่ไหม?”
“คุณนายโจวเคยพูดถึงอยู่บ้างค่ะ บอกว่ารองหัวหน้าสถานีโจวมักทำงานล่วงเวลา”
“แล้วรู้ไหมว่าเขามีแผนปฏิบัติการฉบับหนึ่งอยู่ในมือ ช่วงนี้กำลังตรวจทานขั้นสุดท้าย?”
หัวใจซูจิ่นเนี่ยนเต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ แต่ฝีเท้ายังคงสม่ำเสมอ “แผนปฏิบัติการอะไรคะ?”
“ทางซงหู ได้ยินว่าล็อกไว้แน่นหนา ต้องให้สองคนจัดการพร้อมกันถึงจะเปิดได้” เขาพูดเรียบ ๆ ราวกับกำลังอ่านเอกสารที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง
หัวใจซูจิ่นเนี่ยนกระตุกวูบ คำพูดแบบนี้ไม่ควรพูดกับเธอ เขาจงใจหลุดข้อมูลให้เธอรู้
เธอไม่ตอบ คำว่า “สองคนจัดการพร้อมกัน” แค่นี้ก็พอให้เธอคาดเดาต่อได้แล้ว กุญแจกับรหัสแยกกันอยู่คนละสาย ต้องรวบรวมให้ครบถึงจะเปิดได้ นี่คือมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับเอ
“ฟังดูเข้มงวดมากเลยค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ “แต่ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้ หัวหน้าฟู่เล่าให้ฟังแบบนี้ ไม่กลัวว่าฉันจะเอาไปพูดต่อหรือคะ?”
“คุณหนูเมิ่งเป็นคนฉลาด” ฟู่หานเซิงหยุดเดิน แล้วหันข้างมามองเธอ แสงไฟส่องมาจากด้านหลัง เผยให้เห็นเพียงแนวกรามที่ถูกขับเน้น ส่วนใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด “อีกอย่าง ผมคิดว่าคุณน่าจะสนใจเรื่องนี้มากกว่าที่แสดงออก”
ซูจิ่นเนี่ยนหยุดตาม แล้วสบตาเขา ดวงตาของเขาในเงามืดพร่าเลือนจนมองไม่ชัด ทว่าในนั้นไม่มีการหยั่งเชิง ไม่มีการข่มขู่ มีเพียงความมั่นใจอันเงียบสงบเกือบจะคล้ายการยืนยัน เขารู้ว่าเธอฟังเข้าใจแล้ว
“หัวหน้าฟู่พูดอย่างนี้ ฟังเหมือนฉันมีแผนอะไรอยู่เลยนะคะ”
“มีแผนหรือเปล่า ตรวจสอบแล้วก็รู้เอง” เขาหันกลับไปเดินต่อ ผ่านไปสองก้าวก็หยุดลงอีกครั้งโดยไม่หันกลับมา
“ฝนที่จินหลิงเย็นกว่าเซี่ยงไฮ้” เขาพูด
ซูจิ่นเนี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ ประโยคนี้ไม่ใช่คำพูดลอย ๆ พรุ่งนี้เขาคงส่งคนไปจินหลิงแล้ว หากทางจินหลิงตรวจสอบตรงกัน เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่านไป แต่ถ้าไม่ตรงกัน... เขาไม่ได้พูดต่อ ทว่าความหมายชัดเจนแล้ว
“ตรงกันค่ะ” ซูจิ่นเนี่ยนตอบ
เขาพยักหน้า ก่อนหันไปเดินอีกทาง เงาร่างในชุดสีเทาเข้มกลืนหายไปในความมืดอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมา
ซูจิ่นเนี่ยนยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา ลมกลางคืนพัดลอดเข้าคอเสื้อ เธอจึงเพิ่งรู้ว่าหลังชุ่มเหงื่อบาง ๆ
ตลอดทางเมื่อครู่ ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบอยู่บนคมมีด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่เปิดโปงเธอตรงนั้น ไม่ใช่ไม่อยากเปิดโปง แต่ยังไม่ถึงเวลา
เธอหันไปทางอพาร์ตเมนต์ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็นึกถึงประโยคของเขา ฝนที่จินหลิงเย็นกว่าเซี่ยงไฮ้
เธอเร่งฝีเท้า กลับถึงอพาร์ตเมนต์ก็ล็อกประตูให้แน่น ยืนอยู่ในความมืดครู่หนึ่งจึงเอื้อมมือไปคลำเชือกดึงไฟ ทันทีที่ไฟสว่าง เธอก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
ประตูถูกเธอล็อกจากด้านในด้วยมือของตัวเอง กลอนก็ยังสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยถูกงัด แต่จดหมายกลับวางอยู่บนโต๊ะ โดยมีถ้วยชาว่างเปล่าใบหนึ่งทับไว้ เธอยืนนิ่งอยู่สองวินาทีก่อนยื่นมือไปแตะ บนซองไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงลายมือปากกาหมึกซึ้งบรรทัดหนึ่งที่เธอจำได้ “ทางจินหลิงฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว หลี่อวี้หลาน”
เธอแกะซอง ข้างในมีเพียงข้อความบรรทัดเดียว “สัญญาถูกเก็บเข้าทะเบียนแล้ว กระดาษใหม่เกินไป ตรวจละเอียดไม่ได้”
ซูจิ่นเนี่ยนถือกระดาษแผ่นนั้น ยืนนิ่งใต้แสงไฟอยู่นาน หลี่อวี้หลานกลับมาแล้ว แต่สิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่ใช่ข้อความบนกระดาษ หากเป็นประโยคเมื่อครู่ เขาคิดว่าเธอน่าจะสนใจเรื่องนี้มากกว่าที่แสดงออก เขารู้ไปมากแค่ไหนกันแน่?