ฟลอร์เต้นรำของไป๋เล่อเหมินเริ่มคึกคักขึ้นจริง ๆ หลังสามทุ่ม
โจวเหยียนเหนียนเป็นเจ้าภาพ เหมาชั้นสองไว้ครึ่งหนึ่ง แขกที่มาล้วนเป็นคนจากกรมพัสดุทหารและแวดวงธุรกิจ ตอนซูจิ่นเนี่ยนมาถึง วงดนตรีกำลังบรรเลงเพลงจังหวะช้าแบบสี่จังหวะ มีคู่เต้นรำหลายคู่เคลื่อนไหวอยู่บนฟลอร์ ชายกระโปรงกับขากางเกงสูทสลับไขว้กันใต้แสงสลัว
เธอสวมกี่เพ้าสีเขียวเข้มลายทอในเนื้อผ้า ตรงคอเสื้อกลัดเข็มกลัดกุหลาบเงิน ซึ่งดัดแปลงมาจากของเก่าที่พ่อทิ้งไว้ให้
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาปรากฏตัวในงานของโจวเหยียนเหนียน สัปดาห์ก่อนคุณนายโจวเพิ่งเล่นไพ่เสร็จแล้วเอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า “ลุงโจวบอกว่าวันพุธมีงานที่ไป๋เล่อเหมิน ถ้าว่างก็ไปด้วยกันสิ” เธอไม่ได้ปฏิเสธ
พอโจวเหยียนเหนียนเห็นเธอ เขาก็กวักมือเรียก “คุณหนูเมิ่งมาแล้ว มานั่งเร็ว” ข้างกายเขามีที่ว่างอยู่หนึ่งที่ ฟู่หานเซิงก็นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน ทางซ้ายมือของโจวเหยียนเหนียน เขาสวมสูทสีเทาเข้ม ไม่ได้ผูกเนกไท ในมือถือแก้วน้ำเปล่า
ซูจิ่นเนี่ยนนั่งลงทางขวามือของโจวเหยียนเหนียน ฟู่หานเซิงเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่กุหลาบเงินตรงคอเสื้อชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนหนีไป ช่วงเวลานั้นสั้นมาก แต่ซูจิ่นเนี่ยนสังเกตเห็น
“คุณหนูเมิ่งเต้นรำเป็นไหม?” โจวเหยียนเหนียนถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“เคยเรียนมาบ้างค่ะ แต่ไม่เก่ง” ซูจิ่นเนี่ยนยิ้มน้อย ๆ
“ดีเลย หัวหน้าฟู่เต้นเก่ง ให้เขาพาเต้นสักรอบนะ” โจวเหยียนเหนียนตบไหล่ฟู่หานเซิง น้ำเสียงราวกับกำลังจัดการเรื่องเล็กน้อย “หานเซิง ช่วยดูแลคุณหนูเมิ่งให้ดีด้วย”
ฟู่หานเซิงวางแก้วน้ำ ลุกขึ้นยืน แล้วยื่นมือมาทางซูจิ่นเนี่ยน ฝ่ามือหงายขึ้น นิ้วทั้งห้ากางออกเล็กน้อย เป็นท่าเชื้อเชิญเต้นรำที่ได้มาตรฐาน โดยไม่แตะต้องตัวเธอ
ซูจิ่นเนี่ยนวางมือลงบนมือเขา นิ้วของเขาหุบเข้าหากัน นิ้วโป้งกดตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ของมือขวาเธอพอดี ตรงนั้นมีหนังด้านบาง ๆ จากการจับปืนมาเป็นเวลานาน
นิ้วโป้งของเขาหยุดอยู่บนหนังด้านนั้นชั่วครู่ ไม่ขยับไถล ไม่ออกแรง เพียงหยุดนิ่งแล้วนำมือเธอมุ่งไปยังฟลอร์เต้นรำอย่างเป็นธรรมชาติ
ซูจิ่นเนี่ยนรู้ว่าเขาสัมผัสอะไรได้ เธอไม่ได้ชักมือกลับหรือเร่งฝีเท้า เพียงก้าวตามจังหวะของเขาเข้าไปบนฟลอร์
เสียงเพลงแผ่วช้า ท่วงทำนองแซกโซโฟนทอดยาว ฟู่หานเซิงวางมือไว้ข้างเอวเธอ ออกแรงพอดี ไม่แนบชิดเกินไปและไม่ห่างเหินเกินควร ฝีเท้าของเขามั่นคง พาเธอหมุนไปหนึ่งรอบ
“มือคุณหนูเมิ่งนิ่งดีนะ” เขาพูด
“คนเต้นรำมือไม่นิ่งคงไม่ได้หรอกค่ะ”
“ผมหมายถึงมือขวา” เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับกำลังชวนคุยเรื่องฟ้าฝน “ตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้มีหนังด้านอยู่ชั้นหนึ่ง ในบรรดาคนที่ผมรู้จัก มีคนอยู่แค่ประเภทเดียวที่มือจะด้านตรงตำแหน่งนั้น แต่ผมก็เคยดูประวัติของคุณแล้ว จบจากวิทยาลัยสตรีเยี่ยนจิงช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีที่ 27 แห่งสาธารณรัฐจีน คุณหนูเมิ่งอยู่ที่เป่ยผิง หรือไปที่อื่น?”
ซูจิ่นเนี่ยนไม่ตอบ เธอหมุนไปอีกหนึ่งรอบ พอกลับมาอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็พูดเสริมเสียงเบาว่า “ปิดเทอมฤดูร้อนปีนั้น คุณหนูเมิ่งอยู่เป่ยผิง หรือนานกิง?”
ฝีเท้าของเธอไม่สะดุด คำถามนี้เขาต้องถามเข้าสักวันอยู่แล้ว เพียงแต่เธอไม่คิดว่าเขาจะโยนคำถามออกมาตอนอยู่บนฟลอร์เต้นรำ ในจังหวะที่ร่างกายแนบชิดกัน เธอเงยหน้าขึ้น มุมปากแต้มรอยยิ้ม กดเสียงให้เบาจนมีเพียงเขาได้ยิน “หัวหน้าฟู่ตามสืบคดีมาถึงฟลอร์เต้นรำเลยหรือคะ?”
“สืบคดีไม่เลือกสถานที่” เขาพาเธอหมุนไปหนึ่งรอบ ตอนคลายมือก็รั้งเธอกลับมา นิ้วเกี่ยวตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ของเธออีกครั้ง “แค่ถามขึ้นมาลอย ๆ”
“งั้นฉันก็ขอถามลอย ๆ บ้างนะคะ—อยู่เป่ยผิงค่ะ ช่วยติวหนังสือให้ลูกพี่ลูกน้อง ลูกพี่ลูกน้องชื่อหลี่อวี้หลาน บ้านอยู่แถวซุ้มประตูตงซื่อ” เธอตอบอย่างลื่นไหล ทุกถ้อยคำลงจังหวะพอดี ฟู่หานเซิงไม่ได้ซักต่อ เขาส่งเธอไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วดึงกลับมา ท่วงท่านั้นช่วยกลบช่วงชะงักไปครึ่งวินาทีของเขา
มือของซูจิ่นเนี่ยนวางอยู่บนไหล่ซ้ายของเขา ผ่านเนื้อผ้าสูท ปลายนิ้วเธอสัมผัสได้ถึงผ้าหยาบและไม่เรียบ ใต้ผืนนั้นมีบาดแผล เป็นแผลที่เย็บไม่นาน ผ้าพันแผลยังแนบอยู่กับผิว สูทนูนขึ้นเป็นแนวโค้งที่แทบสังเกตไม่เห็น
เธอเต้นต่อไป โดยไม่ปล่อยให้นิ้วหยุดค้างบนผิวหยาบนั้นนานเกินไป
“ตัวหัวหน้าฟู่ก็มีรอยด้านเหมือนกันนะคะ” เธอพูด “แต่รอยด้านของฉันเกิดจากการฝึกเอง ส่วนของคุณ...เหมือนเพิ่งได้มาใหม่ บาดเจ็บมาไม่นานใช่ไหมคะ?”
ฝีเท้าของฟู่หานเซิงไม่สะดุด เขามองเธอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย นั่นไม่ถึงกับเป็นรอยยิ้ม คล้ายเป็นเพียงช่วงชะงักสั้น ๆ หลังถูกแทงใจดำ
“คุณหนูเมิ่งสายตาดีนะ”
“ฉันเป็นช่างตัดเสื้อ ถ้าสายตาไม่ดีจะวัดตัวตัดเสื้อผ้าได้ยังไงคะ”
เสียงดนตรีหยุดลง ฟู่หานเซิงปล่อยมือเธอแล้วถอยไปหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่กลับมาเป็นระยะตามมารยาท แสงไฟสว่างขึ้นเล็กน้อย คู่เต้นรำรอบข้างเริ่มปรบมือ ซูจิ่นเนี่ยนก็ปรบมือตาม ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เธอรู้ดีว่ารอยด้านที่เขาสัมผัสตรงง่ามนิ้วของเธอทำให้เขายืนยันได้แล้วว่าเธอไม่ใช่คุณหนูร้านผ้าไหมธรรมดา และบาดแผลใหม่ที่เธอสัมผัสได้บนไหล่ของเขาก็บอกว่าเขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ธุรการของกองทัพสถิติธรรมดาเช่นกัน
ตอนซูจิ่นเนี่ยนออกจากไป๋เล่อเหมิน ลมกลางคืนหอบไอเย็นปะทะใบหน้า เธอยืนอยู่บนบันไดสองวินาที พอแน่ใจว่าไม่มีใครตามออกมา จึงโบกมือเรียกรถลาก
“ถนนอวี๋เหยา” เธอบอกที่อยู่ของอพาร์ตเมนต์ แล้วเอนหลังพิงเบาะหลับตาลง คล้ายยังรู้สึกได้ถึงสัมผัสจากนิ้วโป้งของเขาที่กดบนง่ามนิ้วอยู่
เขาสัมผัสได้แล้ว เธอรู้ว่าเขาสัมผัสได้ แต่เขาไม่ได้เปิดโปงเธอตรงนั้น เช่นเดียวกับที่เธอไม่ได้เปิดโปงบาดแผลใหม่บนไหล่เขาบนฟลอร์เต้นรำ ทั้งคู่ต่างถือไพ่คนละใบ ไม่มีใครยอมเปิดไพ่ก่อน
รถลากเลี้ยวผ่านหัวมุมถนน ซูจิ่นเนี่ยนคลำเจอของชิ้นหนึ่งในกระเป๋า นามบัตรใบหนึ่งที่ฟู่หานเซิงยื่นให้เธอ ไม่รู้ว่าเขาใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อไร เธอหยิบออกมาดู พลิกไปด้านหลัง ตรงที่ว่างมีตัวหนังสือหมึกซึมเพิ่มขึ้นมาหนึ่งบรรทัด ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย “คราวหน้าเปลี่ยนที่เต้นกัน”
เธอยิ้มออกมา ไม่ได้ยิ้มให้เขา แต่ยิ้มให้ตัวเอง ก้าวนี้เมื่อก้าวออกไปแล้ว ก็ไม่มีทางหันกลับได้อีก