ทุกวันพุธและวันเสาร์ เวลา 4 ทุ่ม ที่แผงหนังสือพิมพ์ใกล้วัดจิ้งอัน
ซูจิ่นเนี่ยนลงจากรถลาก มือกำซองกระดาษสีน้ำตาลไว้แน่น เธอสวมกี่เพ้าผ้าสีครามหม่น ผมรวบขึ้นอย่างลวก ๆ เสียบด้วยปากกาหมึกซึมด้ามถูกที่สุด การแต่งตัวแบบนี้กลมกลืนไปกับกลุ่มนักเรียนหญิงที่เพิ่งเลิกเรียนภาคค่ำ ไม่สะดุดตา
แผงหนังสือพิมพ์ตั้งอยู่ตรงปากตรอก หลอดไฟกำลัง 25 วัตต์ห้อยจากเพดานเพิง แสงสีเหลืองสลัวส่องลงบนหนังสือพิมพ์เซินเป้และต้ากงเป้า รวมถึงนิตยสารภาพเหลียงโหย่วหลายเล่มที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ
เสิ่นไต๋นั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด พลางก้มหน้าเปิดนิตยสารตงฟางฉือจื้อฉบับเก่า
เธอพับซองกระดาษสีน้ำตาลครึ่งหนึ่ง แล้วยัดใส่กระเป๋าข้างกี่เพ้า ข้างในมีเพียงตั๋วหนังเก่าสองใบ เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากที่เธอเตรียมไว้ให้ตัวเอง แค่ถืออะไรติดมือสักอย่าง ก็จะดูเหมือนคนที่ออกมาทำธุระ
จากนั้นเธอก็เดินเข้าไป ก้มหน้าเปิดดูนิตยสารภาพ แล้วถามเป็นภาษาถิ่นเซี่ยงไฮ้ว่า “เหลียงโหย่วฉบับใหม่มาถึงหรือยัง?”
เสิ่นไต๋ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เพิ่งมาถึงเมื่อวาน หน้าปกเป็นหูเตี๋ย ขายดีมากเลย”
“ช่วยเก็บไว้ให้ฉันเล่มหนึ่งนะ วันนี้ฉันพกเงินมาไม่พอ” ซูจิ่นเนี่ยนเปิดไปถึงหน้าที่สาม นิ้วเคาะเบา ๆ สองครั้งตรงโฆษณา “ลดราคาครั้งใหญ่รับฤดูใบไม้ร่วงของห้างหย่งอัน” นี่คือรหัสยืนยันว่าปลอดภัย
นิ้วโป้งของเสิ่นไต๋ลูบขอบนิตยสาร ก่อนเคาะตอบกลับสองครั้ง
ปลอดภัย
ซูจิ่นเนี่ยนวางนิตยสารภาพกลับที่เดิม หยิบหนังสือพิมพ์เซินเป้ขึ้นมาฉบับหนึ่ง แล้วอาศัยจังหวะพับกระดาษลดเสียงถาม “เรื่องแฟ้มเอกสาร สืบได้แล้วหรือยัง?”
ริมฝีปากของเสิ่นไต๋แทบไม่ขยับ “มีสองชุด ชุดของพ่อคุณอยู่ในห้องเอกสารลับ อีกชุดเป็นแฟ้มต้นฉบับการตรวจสอบลับ ส่งตรงถึงฉินว่านหลี่ที่ฉงชิ่ง”
นิ้วของซูจิ่นเนี่ยนชะงัก ท้องราวกับถูกมือใครกำแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
เธอเคยคิดว่าแฟ้มเอกสารอาจมีสำเนา แต่ไม่คิดว่าจะเป็นระดับนี้ ส่งตรงถึงฉินว่านหลี่—ผู้ตรวจการจากสำนักงานใหญ่องค์กรที่ฉงชิ่ง ซึ่งมีตำแหน่งสูงกว่าโจวเหยียนเหนียนหนึ่งขั้น นั่นหมายความว่า ต่อให้เธอได้แฟ้มจากห้องเอกสารลับมา ในมือฉินว่านหลี่ก็ยังมีเอกสารต้นฉบับอยู่อีกชุด
“แน่ใจหรือ?”
“ฉันฝากเหล่าสวีที่ห้องเก็บเอกสารช่วยสืบ เขาเห็นใบเบิกแฟ้มกับตาตัวเอง ฤดูใบไม้ร่วงปีที่ 29 แห่งสาธารณรัฐ ฉินว่านหลี่ลงชื่อรับด้วยตัวเอง หมายเหตุเขียนว่า ‘แฟ้มต้นฉบับการตรวจสอบลับ ไม่นำเข้าคลัง’” เสิ่นไต๋พลิกนิตยสารอีกหน้า น้ำเสียงราวกับกำลังคุยเรื่องอากาศ “ชุดของพ่อคุณเป็นฉบับจริง ส่วนชุดที่ฉงชิ่งเป็นแฟ้มต้นฉบับสำหรับตรวจสอบ ต้องตรงกันทั้งสองชุดถึงจะนับว่าใช้ได้”
ซูจิ่นเนี่ยนพลิกหนังสือพิมพ์อีกด้าน สายตากวาดมองไปรอบแผง
ใต้โคมไฟริมปากตรอกมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีดำคอกลม คาบบุหรี่ ดูเหมือนกำลังรอรถลาก แต่ข้างเท้าไม่มีสัมภาระ สายตาเหลือบมาทางแผงหนังสือพิมพ์อยู่เรื่อย ๆ ไกลออกไป ตรงหน้าร้านขายของแห้งที่ปิดแล้ว ยังมีอีกคนพิงบานประตูพลางดูนาฬิกา
สองคน ไม่ได้สวมเครื่องแบบ แต่ยืนตัวตรงเกินไป ดูท่าจะผ่านการฝึกมา
แผ่นหลังของซูจิ่นเนี่ยนเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้าไม่เผยพิรุธ เธอสะบัดหนังสือพิมพ์ แล้วพูดด้วยระดับเสียงปกติว่า “ช่วงนี้เซินเป้ก็ไม่มีอะไรน่าอ่าน ข่าวรบเต็มไปหมดทุกวัน”
เสิ่นไต๋จับความผิดปกติในคำพูดของเธอได้ เขาเงยหน้าขึ้น กวาดตามองไปทางโคมไฟตามสายตาเธอ ก่อนก้มลง เปลี่ยนมุมคาบบุหรี่ในปาก “สงครามยังไม่จบ หนังสือพิมพ์ก็ไม่มีอะไรให้อ่านหรอก”
ซูจิ่นเนี่ยนพับหนังสือพิมพ์วางกลับบนแผง ล้วงเงินสองเจี่ยวจากกระเป๋ามาทับไว้ “งั้นเหลียงโหย่วก็ยังดีกว่า ดูดาราหนังแล้วชีวิตจะได้สดใสขึ้นหน่อย”
เธอหันหลังจะเดินจากไป แต่แล้วก็หยุดชะงักเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นได้จึงหันกลับมา “อ้อ เถ้าแก่เสิ่น พี่สาวฉันฝากถามว่า นิตยสารภาพจากสหภาพโซเวียตที่คุณบอกว่าสั่งไปคราวก่อน มาถึงหรือยัง?”
มือของเสิ่นไต๋ที่กำลังพลิกหน้านิตยสารหยุดไปชั่วขณะ
“นิตยสารภาพจากสหภาพโซเวียต” คือรหัสเตือน หมายความว่า: คุณถูกจับตาแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแต้มรอยยิ้มตามแบบพ่อค้า ริ้วรอยตรงหางตาย่นเข้าหากัน “อ้าว ของยังไม่มาถึงเลย อาทิตย์หน้าค่อยแวะมาดูอีกทีนะ”
ซูจิ่นเนี่ยนพยักหน้า หันหลังเดินออกจากตรอกไป พอเดินไปได้เจ็ดแปดก้าว หางตาก็เห็นชายเสื้อผ้าฝ้ายสีดำใต้โคมไฟดับบุหรี่ แล้วเริ่มขยับมาทางเธอ เธอไม่เร่งฝีเท้า—เมื่อถูกจับตา การเร่งฝีเท้าก็ไม่ต่างจากการเผยตัวเอง
พอดีมีพ่อค้าหาบเร่ที่กำลังเก็บร้านเดินผ่านปากตรอก บนคานหาบมีโคมกระดาษที่ขายไม่หมดแขวนอยู่หลายดวง สีแดงสดจนสะดุดตาใต้แสงไฟถนน
ตอนซูจิ่นเนี่ยนเบี่ยงตัวหลบ มือของเธอแตะโคมดวงบนสุดเบา ๆ ในจังหวะที่เฉียดผ่านขอบคานหาบ โคมกระดาษหลุดจากตะขอ ถูกลมพัดไปกลางถนน ไส้เทียนที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งจุดขอบกระดาษติดไฟ
ไฟไม่แรง แต่ยามค่ำคืนมองเห็นได้ชัดเจน
หัวใจของซูจิ่นเนี่ยนกระตุกวูบ หากแผนนี้ไม่สำเร็จ ก็เท่ากับเธอจุดไม้ขีดกลางถนน ประกาศให้ทุกคนรู้ว่า “ฉันอยู่ตรงนี้” เธอไม่หันกลับไป เพียงใช้หางตาจับตาคนด้านหลัง—ฝีเท้าของชายเสื้อผ้าฝ้ายสีดำชะงักไปจังหวะหนึ่ง
พ่อค้าหาบเร่วางคานหาบลง รีบเข้าไปดับไฟ เถ้าแก่เนี้ยร้านเกี๊ยวน้ำก็ถือชามวิ่งเข้ามาสมทบ ทั้งสองเบียดกันอยู่ตรงนั้น ปิดปากตรอกไปเกินครึ่ง
แค่ไม่กี่วินาที ซูจิ่นเนี่ยนเลี้ยวเข้าตรอกเล็กข้างทาง ไม่ได้วิ่ง เพียงรักษาจังหวะฝีเท้าให้สม่ำเสมอ เดินไปราว 30 ก้าว เลี้ยวสองครั้ง แต่ไม่มีเสียงฝีเท้าตามมาจากด้านหลัง ตอนนั้นเองเธอจึงรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังชุ่มเหงื่อ เย็นเฉียบ ปลายนิ้วยังจำสัมผัสของกระดาษตอนแตะโคมจนร่วงได้ เธอถูนิ้วไปมา
แผนนี้ไม่มีใครสอน เธอคิดขึ้นมาเองเฉพาะหน้า จะสำเร็จหรือไม่ก็ต้องเสี่ยงกับสายตาเพียงชั่วครู่
แฟ้มเอกสารมีสองชุด ฉงชิ่งมีแฟ้มต้นฉบับ เสิ่นไต๋ถูกจับตา เธอต้องส่งข่าวกลับไปคืนนี้ และยังต้องบอกเขาให้หยุดติดต่อกันไปก่อน
ตอนกลับถึงใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ก็เกือบ 5 ทุ่มแล้ว ซูจิ่นเนี่ยนหยิบกุญแจออกมา หางตากวาดมองถนนตามความเคยชิน นี่เป็นสัญชาตญาณของเธอ ทุกครั้งก่อนกลับบ้านจะต้องตรวจดูความปลอดภัยโดยรอบ
แล้วเธอก็เห็นรถซีตรองสีดำคันนั้น
มันจอดอยู่หน้าร้านกาแฟตรงหัวมุมถนน กระจกรถปิดสนิท บนที่นั่งคนขับมีเงาคนอยู่ราง ๆ ร้านกาแฟปิดไปแล้ว ประตูเหล็กม้วนลงมาได้ครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงโคมไฟติดผนังสีเหลืองสลัวตรงทางเข้าที่ยังสว่างอยู่
ฝีเท้าของซูจิ่นเนี่ยนไม่หยุดชะงัก เธอเสียบกุญแจลงในรูกุญแจ หมุน แล้วผลักประตูเข้าไป แม้แต่จะหันกลับไปมองอีกสักครั้งก็ยังไม่ทำ
แต่เธอรู้ว่ารถคันนั้นเป็นของใคร
ขึ้นบันได เปิดประตู ปิดประตู ลงกลอน ซูจิ่นเนี่ยนไม่เปิดไฟ เดินตรงไปที่หน้าต่างแล้วแง้มม่านออกเล็กน้อย
รถซีตรองตรงหัวมุมถนนยังจอดอยู่ กระจกหน้าต่างฝั่งคนขับเลื่อนลงมาครึ่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งพาดอยู่บนขอบหน้าต่าง ระหว่างนิ้วคีบบุหรี่ ปลายไฟสีแดงสว่างวาบเป็นจังหวะในความมืด
ฟู่หานเซิง
เขาไม่ได้ลงจากรถ ไม่ได้มาเคาะประตู เพียงนั่งอยู่ในรถเช่นนั้น ห่างออกไปอีกฝั่งถนน แล้วมองตึกอพาร์ตเมนต์ของเธอ
ซูจิ่นเนี่ยนปล่อยม่านลง พิงผนัง
เธอนึกถึงสายตาที่เขามองเธอในร้านกาแฟ สายตาสำรวจอย่างเนิบช้า ไม่เร่งร้อน ไม่ลนลาน ราวกับรู้ว่าเธอจะเผยพิรุธเข้าสักวัน ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาแค่จับตาดูเพื่อปิดฉากหลังการหยั่งเชิง แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาไม่เคยคิดจะปิดฉากเลย
เขายกระดับจาก “สังเกตการณ์ในเงามืด” เป็น “ตามประกบอย่างเปิดเผย”
ไม่เผชิญหน้าตรง ๆ ไม่เปิดโอกาสให้เธอหาเหตุผลมาแก้ตัว แค่นั่งอยู่ข้างล่าง ให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ ทุกนาทีคือแรงกดดันทางจิตใจ เธอกำลังทำอะไร? คืนนี้ไปที่ไหน? จะปิดไฟเมื่อไร?
ซูจิ่นเนี่ยนเดินไปที่ครัว รินน้ำเย็นหนึ่งแก้ว แล้วดื่มจนหมดทีละอึก
นิ้วของเธอเคาะแก้วเบา ๆ สองครั้ง นี่เป็นนิสัย เวลาใช้ความคิด นิ้วมือมักต้องหาอะไรทำอยู่เสมอ
แฟ้มเอกสารมีสองชุด ฉงชิ่งมีแฟ้มต้นฉบับ ความยากของภารกิจเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สายตาของกองทัพสถิติที่เฝ้าดูเส้นทางติดต่อของเสิ่นไต๋อยู่รอบนอกจับตามองพวกเขา ตอนนี้ใช้เส้นทางนั้นต่อไม่ได้แล้ว ส่วนฟู่หานเซิงก็จับตาดูถึงใต้ตึกอพาร์ตเมนต์
การสืบที่มาของโจวเหยียนเหนียนคือธนูที่ซ่อนอยู่ ส่วนการตามประกบของฟู่หานเซิงคือปืนที่ชี้ต่อหน้า เธอติดอยู่ในช่องแคบระหว่างสองแนวรบ พื้นที่ยิ่งแคบลงทุกที
เส้นทางทั้งสามกำลังรัดเข้ามาพร้อมกัน
ซูจิ่นเนี่ยนวางแก้วลง เดินไปที่ห้องนอน เปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดของตู้เสื้อผ้า เธอดึงกล่องเหล็กออกมาแล้วเปิดฝา ข้างในมีสมุดคัดอักษรของพ่อ ตราประทับส่วนตัวหนึ่งดวง และรูปถ่ายเก่าหนึ่งใบ เธอไม่ได้อ่าน เพียงกดปกสมุดคัดอักษรลงบนฝ่ามือ ปล่อยให้ลายกระดาษกดลงบนผิว แล้วปิดฝากลับ
จากนั้นเธอก็ชักมือกลับ ปิดลิ้นชัก
พรุ่งนี้เธอต้องไปพบหลี่อวี้หลาน ก่อนถึงตอนนั้น เธอต้องคิดให้ได้ว่าจะออกไปจากสายตาของฟู่หานเซิงอย่างไร โดยไม่ทำให้เขาสงสัย
เสียงน้ำไหลดังซ่า รถซีตรองสีดำที่จอดอยู่ข้างล่างยังคงอยู่ที่เดิม กระจกหน้าต่างเลื่อนลงเป็นช่องแคบ แสงแดงจากปลายบุหรี่สว่างวาบเป็นจังหวะ