“ฉันรู้สึกมาตลอดว่า ฉันเป็นคนที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง ทุกครั้งที่ฉันเริ่มฝันหวานกับชีวิต โชคชะตาก็ผลักฉันไปสู่ความสิ้นหวังอีกแบบ”
เสียงของถังชุนเสี่ยวแหบพร่าเล็กน้อย เอ่อล้นด้วยความขื่นขม เธอยิ้มเยาะตัวเอง แต่รอยยิ้มนั้นทั้งฝืนและเจ็บปวด
ในห้องโถงเงียบสงัด มีเพียงเสียงเล่าของถังชุนเสี่ยว และเสียงสะอื้นที่ถังอีเหรินกลั้นไม่อยู่
แม้แต่ถังเหม่ยถังก็ตาแดงก่ำ ตลอดเวลากัดฟันแน่นไม่ส่งเสียงใด ๆ
เธอไม่เคยรู้เรื่องอดีตของถังชุนเสี่ยว
เธอรู้แค่ว่าแม่ให้ทุนเด็กผู้หญิงในหมู่บ้านบนภูเขาคนหนึ่ง และแม่ห่วงใยเด็กคนนั้นมากกว่าตัวเธอเสียอีก
ประกอบกับเธอชอบเต้นสตรีทแดนซ์ สไตล์และความชอบต่างกับแม่โดยสิ้นเชิง
เธอทะเลาะกับแม่ไม่รู้กี่ครั้ง ต่อมาการถึงตัวของถังชุนเสี่ยวยิ่งทำให้ความขัดแย้งรุนแรงขึ้น
เพราะหลายครั้งหลังจากที่พวกเธอทะเลาะกัน ถังชุนเสี่ยวจะพยายามเกลี้ยกล่อมไม่ให้เธอทำให้แม่โกรธ หลัง ๆ ถึงขั้นข่มขู่เธอ
ถังเหม่ยถังรู้สึกว่าถังชุนเสี่ยวจอมปลอมมาก โดยเฉพาะตอนอยู่ต่อหน้าแม่กับลับหลังแม่เหมือนเป็นคนละคน
เธอถึงกับเคยสงสัยว่าถังชุนเสี่ยวกำลังจ้องจะเอาทรัพย์สมบัติของแม่ คิดจะมาแทนที่เธอ...
เธอมองถังชุนเสี่ยวเป็นศัตรูในจินตนาการที่ทะเยอทะยาน
แต่จนถึงวันนี้ เธอถึงพบว่าเธอเข้าใจผิดมาตลอด
นิสัยของถังชุนเสี่ยวอาจไม่น่าคบ แต่เธอจริงใจต่อแม่
ผู้ชมในห้องไลฟ์ตอนนี้ก็ซาบซึ้งใจไปตาม ๆ กัน หลายคนถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่
[เธอบอกว่าที่เธออยากช่วยไม่ใช่เพราะว่าเป็นแม่ ฉันเชื่อคำพูดนี้! เธอแค่อยากตอบแทนอาจารย์ถังของเธอเท่านั้นเอง ฮือ ๆๆ...]