ตอนที่รู้ว่าอาจารย์ถังคือแม่แท้ๆ ของตัวเอง ในใจของถังชุนเสี่ยวก็เคยมีตะกอนขุ่นมัว
คนเรามักจะเป็นแบบนี้แหละ
สามารถซาบซึ้งง่ายๆ กับการกระทำดีๆ ของคนแปลกหน้า แต่เมื่อเปลี่ยนเป็นคนในครอบครัวกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ หรือแม้แต่โทษอีกฝ่ายว่าทำดีไม่พอ
ถ้าเธอเป็นลูกสาวของอาจารย์ถัง แล้วทำไมเธอถึงไม่ได้เติบโตขึ้นมาอย่างไร้กังวลเหมือนถังเหม่ยถังล่ะ?
ตอนนั้นอาจารย์ทิ้งเธอไปหรือเปล่า ถึงทำให้ยี่สิบปีแรกของเธอต้องลำบากขนาดนี้?
แต่ความคิดแบบนั้น มันก็แค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น
ถ้าแม่แท้ๆ ของเธอเป็นคนอื่น เธออาจจะแค้นโดยไม่ลังเล
แต่คนคนนั้นคืออาจารย์ถัง เธอแค้นไม่ลง
อาจารย์ถัง เป็นเพียงแสงสว่างเดียวในชีวิตที่เคยหม่นหมองสิ้นหวังของเธอ
เพราะเธอรู้ดีว่าอาจารย์ถังเป็นคนดีแค่ไหน อาจารย์ทำได้ถึงขั้นนี้กับเด็กผู้หญิงจากหมู่บ้านกลางหุบเขา เธอไม่เชื่อว่าอาจารย์จะทอดทิ้งลูกแท้ๆ ของตัวเอง
แทนที่จะถูกทอดทิ้ง ถังชุนเสี่ยวเชื่อมากกว่าว่าเธอถูกลักพาตัวไป
ถ้าเธอเป็นเด็กที่ถูกลักพาตัวจริงๆ งั้นที่เจ้าหนูปีศาจพูดไว้ก่อนหน้านี้ก็ผิด
"ความเจ็บปวดยี่สิบปีแรกของหนูไม่ใช่เพราะท่านแม่ แต่เพราะคนที่พาหนูพรากจากท่านแม่ไป"
เพราะเธอรู้ตัวดีกับจุดนี้ ถังชุนเสี่ยวจึงไม่แค้น แต่กลับรู้สึกโชคดีมาก
โชคดีที่แม่แท้ๆ ของเธอกลายเป็นคนที่ดีขนาดนั้น
โชคดีที่แม่... เลือกช่วยเธอ
เมื่อได้ฟังถังชุนเสี่ยวเล่าถึงคำยั่วยุที่มุ่งร้ายของเจ้าหนูปีศาจ รวมถึงความคิดที่แท้จริงของเธอ น้ำตาของถังอีเหรินก็ไหลลงมาอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะกอดไหล่ลูกสาวไว้แน่น ร่วมรู้สึกเจ็บปวดและโชคดีเช่นกัน