ถังอีเหรินมองปฏิกิริยาของถังชุนเสี่ยว น้ำตาไหลรินอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม เสียงสะอื้นเต็มไปด้วยความปวดใจและเสียใจ
"รู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม รู้แล้วทำไม... ไม่บอก ยังเอา อายุขัย ของตัวเองมาแลกให้ฉันหายอีก... ทำไมถึงโง่แบบนี้"
คนที่เป็นหนี้บุญคุณ ควรจะเป็นแม่อย่างเธอไม่ใช่หรือ
ถ้าเลือกได้ เธอยอมตายเสียดีกว่าให้ลูกต้องลดอายุขัยเพื่อช่วยเธอ
ลูกของเธอ ยังเด็กอยู่แท้ ๆ...
ถังชุนเสี่ยวฟังน้ำเสียงเจ็บปวดเสียใจของถังอีเหริน ก็อดตาคลอไม่ได้
ครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองพื้น ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำ
"ฉัน... ไม่ได้ช่วยคุณเพราะเป็นลูกของคุณหรอก"
เธอช่วยอาจารย์ไปแล้ว ถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นลูกของอาจารย์
ถังชุนเสี่ยวพูดจาห้วน ๆ ไม่เพียงถังอีเหรินไม่เข้าใจ คนอื่น ๆ รวมถึงเจียงสู่สู่ก็รู้สึกงุนงง
"หมายความว่าไง"
ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมถังชุนเสี่ยวไม่ยอมรับถังอีเหริน แต่เมื่อใช้วิชา สานต่อชีวิต ซึ่งทำได้เฉพาะสายเลือด ทุกคนยังคงคิดในใจว่าเธอรู้แล้วว่าทั้งคู่เป็นแม่ลูกกัน จึงยอมลดอายุขัยเพื่อช่วย
ถังอีเหรินก็คิดเช่นนั้น
ถังชุนเสี่ยวรู้ว่าเธอเข้าใจผิด อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความผูกพันของลูกที่มีต่อแม่ แต่กลับเหมือนการมองผู้ใหญ่ที่ตนรักและเคารพมากกว่า
เพียงแต่เพราะสองบทบาทนี้ซ้อนทับกัน ทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อถังอีเหรินยิ่งซับซ้อนขึ้น
"แรกเริ่ม เดิมทีฉันก็แค่ต้องการตอบแทนบุญคุณคุณ... ถ้าอาจารย์ไม่พาฉันออกมาจากในเขา ฉันคง... ตายไปนานแล้ว"