"คุณย่า!!"
เจียงเฉิงกรีดร้องออกมา แต่สิ่งที่ตอบรับเขา มีเพียงเสียงร้องด้วยความตกใจที่เลือนหายไปอย่างรวดเร็วของคุณย่าเท่านั้น
เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงคาบตุ๊กตาของคุณย่าเจียงวิ่งออกจากห้องหนังสือเล็กอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่างข้าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว
เพราะถูกคาบที่แผ่นหลัง คุณย่าเจียงจึงมองเห็นเพียงร่างของตัวเองที่ลอยสูงขึ้น และอุ้งเท้าหน้าคู่หนึ่งของสุนัขจิ้งจอกที่วิ่งอย่างรวดเร็ว
ตามการกระโดดของมัน ภาพที่เห็นก็เหมือนกล้องที่สั่นไหวอย่างรุนแรง พุ่งสูงขึ้นในพริบตา กว่าจะตั้งสติได้ ก็เห็นว่าตำแหน่งที่เท้าห้อยอยู่นั้นเหมือนสูงเสียดฟ้า
ถึงจะเป็นขอบหน้าต่างชั้นสอง แต่ในสายตาของตุ๊กตามันคือหน้าผาสูงชัน
คุณย่าเจียงตกใจจนแทบจะวิญญาณหลุดออกจากร่าง
"...แกจะทำอะไรฉัน! รีบพาฉันกลับไปเดี๋ยวนี้นะ! เจียงสวี่สวี่! สวี่สวี่! แกรีบจัดการสุนัขจิ้งจอกของแกหน่อย!"
คุณย่าเจียงสงสัยว่าสุนัขจิ้งจอกน้อยตัวนี้ตั้งใจจะโยนเธอลงไปจากขอบหน้าต่าง
เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ลู่เสวี่ยซีเคยบอกว่า ในช่วงที่วิญญาณคนเป็นสิงสถิตอยู่ พอตุ๊กตาได้รับความเสียหาย วิญญาณคนเป็นก็จะได้รับบาดเจ็บตามไปด้วย
ถ้าเธอถูกโยนจากที่นี่ลงไป...
คุณย่าเจียงสงสัยว่าตัวเองจะต้องพิการจริง ๆ แน่
ถึงก่อนหน้านี้จะนั่งรถเข็น แต่ขาของเธอก็ยังมีความรู้สึกอยู่นะ!
แต่ถ้าถูกโยนลงไปจากที่นี่ คุณย่าเจียงก็ไม่กล้ารับประกันแล้ว
ระหว่างที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน ก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองลอยขึ้นอีกครั้ง... พูดให้ถูกคือลอยออกไป
"อ๊ากกกกกก!!"
คุณย่าเจียงในร่างตุ๊กตากรีดร้องออกมา เกือบจะตกใจจนวิญญาณกระเจิง แต่ไม่นานเธอก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ถูกโยนออกไป แต่ถูกเสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงคาบกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ต้นหนึ่งริมขอบหน้าต่าง