คุณย่าเจียงได้ยินแล้วใจสะดุ้น ไม่ใช่แค่เพราะสิ่งที่เจียงสู่สู่พูด แต่เพราะคำว่า "คุณย่าเจียง" ด้วย
ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่เจียงสู่สู่เรียกเธอด้วยคำที่เหินห่างขนาดนี้
ชั่วขณะนั้น คุณย่าเจียงรู้สึกเหมือนวิญญาณถูกอะไรสักอย่างบีบ
รู้สึกไม่สบายใจ
แถมยังมีอารมณ์เสียใจ
เธอคือย่าแท้ ๆ ของเด็กคนนี้นะ
ทำไมถึงกลายเป็น[คุณย่าเจียง]ไปได้?
นี่ก็คือ หนูยังโกรธย่าอยู่ใช่ไหม?
คุณย่าเจียงอึดอัดไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไร
เจียงสู่สู่เห็นเธอเงียบ ก็พูดเสริมเนิบ ๆ
"ขอเสริมอีกนิดนะคะ สองตัวนั้นถึงเป็นข้ารับใช้ผี แต่ก็มีอารมณ์เป็นของตัวเองนะคะ ถ้าวันหลังได้ยินคำไม่ดีอะไรเข้า พวกมันอาจหัวเสีย เล่นแผลง ๆ อะไรให้ ถ้าเกิดแบบนั้น โดยปกติหนูห้ามไม่ได้หรอก"
คุณย่าเจียง: ……
หลังจากเรียก[คุณย่าเจียง]แล้ว ยังข่มขู่กันโต้ง ๆ แบบนี้อีก?
คุณย่าเจียงรู้สึกว่าวิญญาณตัวเองไม่นิ่งอีกแล้ว
หลานสาวคนนี้…
หลานสาวแบบนี้ จะให้เอ็นดูยังไงไหวล่ะ?!
แต่เจียงสู่สู่ไม่สนว่าเธอจะตอบสนองยังไง
เทียบกับการทำให้อีกฝ่ายซึ้งใจ เจียงสู่สู่ชอบใช้กำลังข่มขู่มากกว่า
เธอไม่ต้องการให้คุณย่ามาอ่อนหวานลูกหลานกตัญญู
เธอแค่ต้องการให้คุณย่ามีความยำเกรง อย่ามาโอ้อวดต่อหน้าเธอพร่ำเพรื่อ ต่างคนต่างอยู่ แค่นั้นคือวิธีการใช้ชีวิตด้วยกันที่ดีที่สุดของทั้งคู่
"รู้แล้ว รู้แล้ว ต่อไปข้าไม่ว่าเจ้าอีกแล้ว!"