ในใจของถังชุนเสี่ยวมีความอบอุ่นเล็กน้อยเพราะปฏิกิริยาของถังเหม่ยถัง แต่สิ่งที่ทำให้เธอใส่ใจมากกว่าในตอนนี้คือ
“ทำไมมันถึงมาเล่นตลกแบบนี้กับฉัน”
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอช่วยมันไว้ มันไม่ใช่มาทดแทนบุญคุณหรอกหรือ
มองออกถึงความไม่เข้าใจของถังชุนเสี่ยวรวมถึงคนส่วนใหญ่ในที่นั้น เจียงสู่สู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า
“ปีศาจกับคนเราต่างกัน การแบ่งแยกความดีความชั่วของพวกมันก็ไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป”
“มีตำนานพื้นบ้านเล่าขานถึงการเดินของมังกร คล้ายกับการขอคำทำนายของพังพอน ว่ากันว่าเจียวที่ต้องการกลายเป็นมังกร จะนำพาฝนฟ้าคะนองมา แล้วหาผู้มีบุญสักคน ถามว่าสิ่งที่เห็นคืองูหรือมังกร…”
“หากอีกฝ่ายตอบว่าเป็นมังกร นั่นหมายถึงขอคำทำนายสำเร็จ ในทางกลับกันคือล้มเหลว
มังกรที่ดีเมื่อขอคำทำนายสำเร็จมักจะตอบแทนบุญคุณ แต่ถ้าเป็นมังกรร้าย ไม่ว่าขอคำทำนายสำเร็จหรือไม่ มันก็จะเลือก… กินผู้มีบุญคนนั้น เพื่อตัดกรรมให้สิ้น”
เดิมทีทุกคนยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ ๆ เจียงสู่สู่ถึงเล่าเรื่องการเดินของมังกรขึ้นมา กระทั่งฟังถึงคำพูดสุดท้ายของเธอ ทุกคนก็รู้สึกขนหัวลุกวาบไปตามสันหลัง
โดยเฉพาะถังชุนเสี่ยว ใบหน้าซีดขาวเล็กน้อย
เพราะมังกรร้ายที่เจียงสู่สู่พูดถึงกับหนูปีศาจที่เธอเจอ มันเหมือนกันอย่างยิ่ง
มันมาหาเธอตอนแรกอ้างว่าเพื่อทดแทนบุญคุณ เธอจึงคิดไปเองว่ามันเป็นปีศาจที่ดี
แต่ความคิดของปีศาจ จะเป็นสามัญสำนึกของมนุษย์ทั่วไปเข้าใจได้อย่างไร
บางทีมันอาจไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นมังกรร้ายที่เจียงสู่สุ่พูดถึง แต่มันก็ไม่ใช่ผู้ใจดีอะไรแน่