ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด
ตอนนั้นเด็กหนุ่มเกือบฉี่ราด
แค้นอะไรนักหนา ถึงขนาดตายไปเป็นผีแล้วยังไม่ยอมปล่อยพวกเขา
"แล้วไงต่อ?"
ถูซิงจู๋ถามด้วยความสนใจถึงเหตุการณ์หลังจากที่ใบหน้าผีพุ่งเข้าใส่พวกเขา ท่าทางเหมือนไม่ได้มาจับผี แต่มานั่งเมาท์มอยเสียมากกว่า
เด็กหนุ่มรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นหน้าเจียงสู่สู่ก็ยอมเล่าต่อด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"ตอนนั้นพวกเราก็แค่ดึงผ้าห่มมาคลุมหัวตามสัญชาตญาณ แล้วมันก็อยู่ข้างนอก... ด่าพวกเราไม่หยุดเลย"
คราวนี้ไม่ใช่แค่ถูซิงจู๋ แม้แต่เจียงสู่สู่และไป๋จู้ก็อดเอียงคอไม่ได้
ทั้งสาม: ???
"นายหมายความว่า มันไม่ได้ไปไหน แต่อยู่ข้างเตียงพวกนาย แล้วด่าพวกนาย? ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น?"
เด็กสาวที่อยู่ข้าง ๆ ร้องไห้พลางตอบ
"ถ้ามันทำอย่างอื่น พวกเราคงตายไปนานแล้วค่ะ"
แค่นี้ก็ทำเอาพวกเขาหลอนแทบบ้า นอนไม่หลับทั้งคืน
แถมเกือบขาดใจตายอยู่ในผ้าห่มอีกต่างหาก
เด็กหนุ่มกลับใจเย็นลงมาก
"ไม่ใช่มีอะไรแบบสนธิสัญญาห้ามรุกรานระหว่างคนกับผีหรอกเหรอ ผมว่าเป็นเพราะพวกเราเอาผ้าห่มคลุมหัว มันเลยได้แต่ยืนด่าอยู่ข้างนอก"
ไป๋จู้เข้าใจแจ่มแจ้ง พลางรู้สึกแปลกใจ "โลกผีมีสนธิสัญญาแบบนี้ด้วยเหรอ"
ถูซิงจู๋ก็อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ "ดูท่าจะเป็นผีมีหลักการตนหนึ่ง"
เจียงสวี่สวี่: ...
นั่นมันสนธิสัญญาที่ชาวเน็ตกุขึ้นมาเล่น ๆ ไม่ใช่เหรอ?
ช่างมันเถอะ เรื่องนี้ไม่สำคัญ