"ก็แค่ตอนอยู่ก่อนหน้านี้ส่งเสียงดังไปหน่อย เขาตายแล้วยังไม่ยอมปล่อยครอบครัวเราไปอีก! สมัยนี้อยู่คอนโดกันทั้งนั้น บ้านใครชั้นบนชั้นล่างไม่มีเสียงดังบ้าง เด็กที่บ้านชอบวิ่งเล่น ใครจะห้ามได้ล่ะ?"
คนที่พูดคือเจ้าของบ้านผู้หญิง ครอบครัวเธอมีเด็กสองคน อายุสามสี่ขวบกำลังวิ่งเล่นได้ที่ พูดถึงเรื่องนี้แล้วยังรู้สึกน้อยใจ
"ก่อนหน้านี้ก็มาหาเราเรื่องนี้หลายครั้ง ฟ้องบริษัทจัดการคอนโดด้วย ฉันก็ไม่ได้ถือสาอะไรนะ ฉันบอกเขาแล้วว่าถ้ารับเรื่องเสียงดังไม่ได้ ก็ย้ายไปอยู่บ้านเดี่ยวสิ ที่นั่นไม่มีเสียงรบกวนแน่"
เจ้าของบ้านผู้หญิงพูดประโยคนี้ด้วยเสียงที่ค่อนข้างเบา ราวกับกลัวว่าจะมีอะไรได้ยิน แต่ความจริง ตอนที่เธอพูดแบบนี้กับอีกฝ่ายก่อนหน้านี้ ท่าทีของเธอดูจะมั่นหน้ากว่าเยอะ
ถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่คิดว่าลูกของตัวเองมีอะไรผิดปกติ แต่คนมันตายไปแล้ว เธอก็อดรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้
ขณะที่เจ้าของบ้านผู้หญิงพูด เจียงสู่สู่เพียงกวาดตามองห้องรับแขก มุมห้องมีของเล่นกองอยู่มากมาย หมากฮอสกระจัดกระจายบนพื้น ไพ่นกกระจอก รถของเล่น และ...บาสเกตบอลลูกเล็ก
เธอมองลูกบาสที่ค่อนข้างสะอาด แล้วจู่ๆ ก็ถาม
"ลูกที่บ้านคุณเล่นบาสในบ้านหรือ?"
เจ้าของบ้านผู้หญิงฟังแล้วรู้สึกงง "ไม่เล่นในบ้านแล้วจะให้ไปเล่นที่ไหน? สนามบาสเด็กโตเยอะ เด็กเล็กแทรกไม่เข้าแล้วยังถูกชนเอาง่ายๆ"
ถูซิงจู๋อดไม่ไหวพูดขึ้น "ในหมู่บ้านต้องมีลานอื่นให้เด็กเล่นบ้างล่ะ"