ฟางเฉิงเป็นฟรีแลนซ์ ปกติแทบไม่มีสังคม ไม่ค่อยออกจากบ้าน มีเพื่อนแวะมาส่งของกินให้บ้างนานๆ ครั้ง
คู่รักชั้น 20 เขาเคยเจอในลิฟต์สองครั้ง หลังจากมีปัญหากัน ก็มีข่าวลือแพร่ออกมา
“1803 เนี่ยนะพวกไม่มีงานทำ อยู่บ้านให้ผู้ชายเลี้ยงทุกวัน มิน่าถึงเรื่องมากจ้องจับผิดว่าชั้นบนเสียงดังรบกวน น่าสมเพชจริงๆ”
เพราะฟางเฉิงออกจากกลุ่มไปแล้ว คำพูดพวกนี้ยิ่งถูกกระจายในกลุ่มอย่างไม่เกรงใจ
แม้จะเป็นแค่ในกรุ๊ปหมู่บ้าน แต่ฟางเฉิงก็รู้สึกถึงการต่อต้านจากคนรอบข้าง
พอรู้เรื่องข่าวลือในกลุ่ม จิตใจเขาก็พังทันที บวกกับช่วงนั้นมัวแต่เร่งวาดรูป นอนดึกติดกันหลายคืน ฟางเฉิงก็เลย… เสียชีวิตกะทันหัน
“ฉันใช้ชีวิตของฉันดีๆ พวกนั้นต่างหากที่ส่งเสียงรบกวน ตำรวจกับคณะกรรมการหมู่บ้านก็ไม่จัดการ ฉันมีชีวิตอยู่ทำอะไรพวกนั้นไม่ได้ ตายไปแก้แค้นสักหน่อยมันผิดตรงไหน? ฮือๆๆ…”
ฟางเฉิงพูดไปพลาง ยกมือปิดหน้าร้องไห้
ผู้ชายอายุสามสิบ ร้องไห้เหมือนเด็ก
ถูซิงจู๋กับไป๋จู้มองแล้วใจอ่อน
หันไปมองเจียงสู่สู่พร้อมกัน
เจียงสวี่สวี่: ……
มองเธอกันแบบนี้ทำไม?
ไม่ใช่เธอทำให้เขาร้องซะหน่อย
คิดในใจ แต่สุดท้ายก็ผ่อนเสียงลง ปลอบไปหนึ่งประโยค
“หยุดร้องได้แล้ว”
ฟางเฉิงไม่สนใจ ยังคงฮือๆ อิงๆ ต่อไป
“นายตายแล้ว หยุดร้องได้แล้ว”
ฟางเฉิงฮือๆ ร้องไห้หนักกว่าเดิม
เจียงสู่สู่หมดความอดทน “ร้องอีกทีตีให้ตาย”