ถังอีเหรินตกตะลึงไปชั่วขณะ
ส่วนถังเหม่ยถังกลับเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ คิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าซับซ้อนมองไปทางถังอีเหริน
ถังอีเหรินยังอยู่ในอาการงุนงง แต่เจียงสู่สู่กลับจับความผิดปกติบนใบหน้าถังเหม่ยถังได้อย่างเฉียบคม เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย
"ดูท่าลูกสาวคุณจะมีคำตอบในใจนะ"
ถังอีเหรินหันไปมองลูกสาวทันที ฝ่ายหลังเบี่ยงปากแทบไม่เห็น แล้วมองถังอีเหริน น้ำเสียงเจือความหมั่นไส้
"ก็มีอยู่คนหนึ่งนี่คะ ทำดีกับเขายิ่งกว่าลูกแท้ ๆ ตัวเองอีก"
ได้ยินคำพูดของถังเหม่ยถัง ถังอีเหรินก็พลันนึกขึ้นได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสั่นสะท้าน ถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
โจวหนานเป่ยที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้นอย่างเหมาะเจาะ "อาจารย์ถังครับ คนที่ลูกสาวคุณพูดถึงคือ?"
ร่างที่เคยตั้งตรงของถังอีเหรินทรุดลงเล็กน้อย ราวกับรู้สึกจนใจ
"ที่เธอพูดถึง คือนักเรียนคนหนึ่งที่ฉันเคยให้ทุน..."
ถังอีเหรินเคยนำคณะระบำไปจัดการแสดงการกุศลที่อำเภอหนึ่งในชนบทเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นมีชาวบ้านจากหมู่บ้านแถบภูเขาใกล้เคียงมากันมากมาย ถังอีเหรินบังเอิญพบเด็กสาวคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยบาดแผลบนใบหน้า ขายดอกไม้อยู่หน้าประตู
เมื่อรู้ว่าเธอถูกตีเพราะที่บ้านยากจน ครอบครัวอยากให้เธอออกจากโรงเรียนไปทำงานหาเงินเลี้ยงน้องชาย เธอไม่ยอมจึงถูกทำร้าย
แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น เธอก็ไม่เคยยอมแพ้โอกาสในการเรียน แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ก็พยายามทำงานพิเศษเพื่อหาเงินเป็นค่าเทอมให้ตัวเอง
ถังอีเหรินซาบซึ้งใจในความเข้มแข็งและมุ่งมั่นของเด็กคนนั้น จึงเสนอตัวให้ทุนเธอเรียนหนังสือ เรื่อยไปจนถึงระดับมหาวิทยาลัย...