ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างชะงักไป
ก็เห็นคนที่ถูกแม่ลู่ชนล้มนั้นเบาหวิวราวกับปุยนุ่นล้มลงบนสนามหญ้าข้างๆ โดยไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว
เมื่อเห็นหน้าตาของคนผู้นั้นชัดเจน เจียงฮั่นก็เป็นคนแรกที่อดร้องออกมาไม่ได้
“เจียงจ้าน!!”
เจียงเฉิงได้ยินก็ชะงักไปเช่นกัน ทั้งสองสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว ปัดแม่ลู่ที่ยังทับอยู่บนขาของเจียงจ้านออก แล้วประคองเขาขึ้นมาจากพื้น
ตอนนี้แม่ลู่เองก็ได้สติแล้ว มองดูชายหนุ่มร่างผอมบางที่ถูกประคองขึ้นมา ก็เอ่ยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “เจียงจ้าน... เจ้าคือไอ้ใบ้ตระกูลเจียง...”
คำว่า "บ้า" ยังไม่ทันหลุดออกมา
ก็เห็นสายตาอาฆาตของเจียงฮั่นพุ่งตรงมาที่เธอ
แค่เพียงมองตาเดียว แม่ลู่ก็เหมือนถูกใครมาบีบคอ ไม่อาจส่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีกเลย
ด้านนั้น รปภ.เห็นว่าคนที่ถูกชนล้มคือเจียงจ้าน หน้าตาก็เปลี่ยนสีทันที ไม่เกรงใจอีกต่อไป พุ่งตัวเข้าไปฉุดกระชากแม่ลู่ขึ้นมาอย่างแรง
แรงนั้นมากเสียจนเธออดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่ได้
คราวนี้ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดแล้ว
ความวุ่นวายหน้าประตูส่งเข้าไปถึงในบ้านตระกูลเจียงนานแล้ว พ่อบ้านรีบร้อนออกมา ก็เห็นสามีภรรยาตระกูลลู่ถูก รปภ. คุมตัวไป
พอมองไปเห็นชายหนุ่มที่ถูกเจียงฮั่นและเจียงเฉิงประคองอยู่ ก็ยิ่งเปลี่ยนสีหน้ายิ่งกว่าเดิม
“คุณชายเจียงจ้าน! เป็นอะไรไป? หกล้มตรงไหนหรือเปล่า? รอเดี๋ยวนะครับ ผมจะไปตามหมอประจำบ้านมาเดี๋ยวนี้!”
พูดพลางก็รีบวิ่งออกไป
เจียงสู่สู่ยังคงยืนมองอยู่กับที่ เพิ่งจะมารู้ตัวตอนนี้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือใคร
เจียงจ้าน