“เรา เรา มาหาเสวี่ยซีน่ะ”
พ่อลู่มองเจียงเฉิง ในคำพูดเต็มไปด้วยความเป็นห่วงลูกสาว
แม่ลู่ได้ยินก็รีบเสริมทันที
“ใช่ เราหลายวันแล้วนะที่ไม่เห็นเสวี่ยซี โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบ เด็กคนนั้นเอาแต่ใจมากจริงๆ ก็แค่ทะเลาะกับน้องสาวนิดหน่อย...”
แม่ลู่กำลังจะบ่นต่อโดยไม่ทันคิด แต่พอเห็นสายตาเตือนๆ ของพ่อลู่ สีหน้าก็แข็งค้างไปทันที แล้วเปลี่ยนเป็นแข็งๆ
“คุณเฉิง วันนั้นคุณไม่ได้ไปกับเสวี่ยซีของเราด้วยหรือเปล่า? ตอนนี้เสวี่ยซีอยู่ไหน? กลับบ้านตระกูลเจียงแล้วเหรอ? เรียกนางออกมาพบเราหน่อยได้ไหม? เราเป็นห่วงนางมากจริงๆ”
ถ้าไม่พูดก็ยังดี แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ ก็ยิ่งเตือนใจเจียงเฉิงถึงวันที่เขาอาสาพาลู่เสวี่ยซีออกจากบ้านตระกูลลู่เอง
ตอนที่ถูกขังในตุ๊กตา เขานึกถึงเหตุการณ์วันนั้นนับครั้งไม่ถ้วน แล้วรู้สึกว่าตัวเองก็แค่สมัครใจไปส่งถึงที่ให้ลู่เสวี่ยซี
ใช่แล้ว ตัวเขานี่แหละคือของสมนาคุณ
วันนั้นแทบจะเรียกได้ว่าเป็นวันที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้
ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากจดจำมันด้วยซ้ำ
แต่สองคนนี้จงใจมาสะกิดแผลเขา
แทบจะในทันที สีหน้าของเขาก็พลันมืดหม่น
“ลู่เสวี่ยซีไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกคุณก็อย่ามาที่บ้านสกุลเจียงอีก ต่อไปนี้ตระกูลเจียงก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลลู่!”
พ่อลู่แม่ลู่ได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปใหญ่ นี่แหละที่พวกเขากลัว!
ช่วงสองสามวันนี้ บ้านช่างวุ่นวายยิ่งนัก