เจียงอวี่เฉิงถูกคุณย่าเรียกกลับบ้านตอนกลางวันแสกๆ นึกว่าคุณย่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เช่นถูกเรื่องเมื่อวานทำให้โมโหจนล้มป่วยอะไรทำนองนั้น
แต่พอมาถึงห้องโถงใหญ่ กลับเห็นคุณย่านั่งอยู่ดีๆ
ข้างๆ ยังมีเด็กรุ่นเล็กกับคนของบ้านรองนั่งอยู่หลายคน
พอมองอีกที เจียงสู่สู่กับเจียงหวยก็อยู่ด้วย
“เจียงหวย วันนี้ลูกไม่ต้องไปส่งสู่สู่ที่สถาบันเหรอ?”
ยังไม่ทันที่เจียงหวยจะเอ่ยปาก คุณย่าเจียงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ทำหน้าบึ้งเอ่ยขึ้น
“กลับอะไร? ฉันไม่ยอมให้เธอกลับไปที่สถาบันลัทธิเต๋าบ้าบอนั่นอีก”
เจียงอวี่เฉิงได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้อีก สีหน้าก็ดำมืดลงทันที “แม่ เรื่องนี้เมื่อวานก็พูดกันชัดเจนแล้วนี่ สู่สู่เธอ...”
“พวกแกจะยอมให้เธอไปเรียนพวกของหลอกลวงนั่นฉันไม่สน แต่เธออายุยังน้อยก็มีแฟน ยังมีข่าวว่อนเน็ตไปทั่ว ฉันถามแกหน่อย แกะรู้เรื่องนี้ไหม?”
เจียงอวี่เฉิงนึกว่าเป็นเรื่องอะไร พลางนั่งลงข้างๆ เจียงสวี่สวี่ ตอบไปตามอารมณ์
“ผมรู้”
ลูกสาวถูก 'รังแก' ในรายการวาไรตี้หลายครั้ง ตอนปกติเจียงอวี่เฉิงงานยุ่งไม่มีทางดูถ่ายทอดสดเรียลไทม์ได้เหมือนเจียงซู่ ทุกครั้งที่ถ่ายทอดสดก็ให้ผู้ช่วยเล็กๆ จากห้องเลขาคอยจับตาดูและบันทึกไว้ หากมีเหตุฉุกเฉินอะไรก็จะรีบแจ้งเขา
ข่าวฉาวเรื่องความรักของเจียงสู่สู่เปิดเผย แตงโมลูกใหญ่ขนาดนั้น เขาย่อมรู้อยู่แล้ว
คุณย่าเจียงเห็นเขาสีหน้าปกติ ก็อดโมโหจนพูดไม่ออกไม่ได้
นี่มันคนในบ้านรู้กันหมด มีแค่เธอคนเดียวที่ไม่รู้
“แกก็ไม่ห้ามปรามเธอบ้าง?”
คุณย่าเจียงชี้ไปทางเจียงสู่สู่พูด “เธอเพิ่งเปิดเรียนได้กี่วันก็มีแฟน ยังถูกใครถ่ายไว้ในรายการวาไรตี้นั่นอีก เป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียงดีๆ กลับทำตัวเหมือนดาราสาวถูกคนในเน็ตวิจารณ์ทุกวัน ตระกูลเจียงก็เป็นตระกูลมีหน้ามีตาในสังคม เธอทำแบบนี้ให้คนนอกมองตระกูลเจียงเรายังไง!”