ตอนที่ลู่เสวี่ยซีพูดประโยคนี้ออกมา น้ำเสียงของเธอฟังดูยากลำบากอย่างเห็นได้ชัด
เดิมทีคิดว่าคุณย่าลงมือเอง เรื่องนี้คงจบลงได้ง่าย ๆ แต่ท่าทีของเจียงอวี่เฉิง เจียงหวย และแม้แต่ท่านปู่เจียงทำให้เธอรู้ว่า เรื่องวันนี้ไม่ง่ายที่จะปัดผ่านไปได้
เธอทำได้เพียงถอยเพื่อรุก แสดงจุดยืนออกมา
เป็นไปตามคาด ในวินาทีที่ได้ยินคำพูดนี้ของลู่เสวี่ยซี คนตระกูลเจียงต่างก็ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะรุ่นน้อง ๆ
ตุ๊กตาในห้องตุ๊กตาของลู่เสวี่ยซี นั่นคือของที่สะสมมาตั้งแต่เด็กจนโต ปกติก็หวงแหนอย่างมาก
และตอนนี้กลับบอกว่าจะเอาไปกำจัดทิ้งทั้งหมดเนี่ยนะ?
มันต่างอะไรกับการถูกบังคับให้เลิกงานอดิเรกของตัวเองล่ะ?
ตาของเจียงเฉิงแดงก่ำขึ้นมาทันที
"เสวี่ยซี! พวกเขาอยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พวกเขาพูด! เธอไม่ต้องทำแบบนี้! ของของเธอ เธออยากเก็บก็เก็บสิ!"
หากพูดว่าเมื่อครู่เขาแค่แวบคิดขึ้นมาจริง ๆ ว่านี่เกี่ยวข้องกับตุ๊กตาหรือเปล่า ตอนนี้เขาก็ไม่สงสัยอีกครึ่งนิดแล้ว
เขาคิดว่าเจียงสู่สู่จงใจสร้างเรื่อง!
เธอยังคงผูกใจเจ็บที่ตอนนั้นเสวี่ยซีไม่ยอมยกห้องตุ๊กตาให้เธอใช้!
เจียงอวี่ถง เจียงอวี่ถงอยากจะซัดไอ้เด็กบ้าคนนี้ให้แรง ๆ อีกสักที
พูดมากนัก แล้วทำไมนายต้องโผล่ไปทุกเรื่องด้วยนะ?!
คุณย่าเจียงก็มีสีหน้าโกรธเคืองเช่นกัน
"ใช่แล้ว! แม่จะดูว่าใครกล้าเอาของของเสวี่ยซีไปกำจัด?"
คุณย่าโกรธแล้ว ขนาดหลานชายคนโตที่รักและภูมิใจที่สุดก็ยังถูกตำหนิ
"อาหวย ย่ารู้ว่าแกหาตัวน้องสาวแท้ ๆ เจอแล้ว ก็เลยไม่เห็นเสวี่ยซีอยู่ในสายตา แต่ยังไงเสวี่ยซีก็เป็นเด็กที่บ้านเราเลี้ยงดูมาเป็นสิบ ๆ ปี ย่าไม่ยอมให้พวกแกมารังแกเธอแบบนี้!"