ลู่เสวี่ยซีชอบตุ๊กตา นี่เป็นเรื่องที่คนตระกูลเจียงรู้กันดี
ก่อนหน้านี้เด็กรุ่นน้องที่สนิทกับลู่เสวี่ยซีก็เคยได้รับตุ๊กตาสั่งทำพิเศษที่เธอส่งให้
นี่ไม่ใช่ความลับอะไร
แต่การเอ่ยถึงมันในจังหวะแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องดีเลย
"อย่ามาเหลวไหล! ถามเรื่องพี่ชายของแกอยู่ดี ๆ ทำไมโยงเข้าไปถึงเสวี่ยซีได้?"
คุณย่าเจียงเป็นคนแรกที่ตอบสนอง อ้าปากก็ตำหนิเจียงซู่ว่าไม่รู้จักกาลเทศะ
เจียงซู่เกร็งคอแข็งทื่อ อยากจะบอกว่าเขาไม่ได้เหลวไหลสักหน่อย
ก่อนหน้านี้ในห้องเขาเองก็ยังมีตุ๊กตาตั้งอยู่ตัวหนึ่ง
แต่หลังจากรู้ว่าในห้องตุ๊กตาของเธอมีตุ๊กตาที่ทำจากผมคนตายวางอยู่ เขาก็โยนตุ๊กตาตัวนั้นของตัวเองทิ้งไปแล้ว
อย่าถามนะ ถามก็คือมันน่าขยะแขยง
"ตุ๊กตาที่หลูโหย่วอวี๋ได้รับมีเศษกระดูกคนตายหลอมอยู่ในหัว เพราะวัตถุที่ทำจากอวัยวะของคนตายจะใช้เป็นสื่อของวิชาชั่วร้ายได้ง่ายกว่า"
จู่ ๆ เจียงสู่สู่ก็พูดขึ้น ดวงตาสีเหมยอิงของเธอทอดมองไปทางลู่เสวี่ยซีอย่างคมกริบ
"ฉันได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้พี่ชายก็เคยเจอตุ๊กตาที่ทำจากผมคนตายในห้องตุ๊กตาของคุณ?"
ตอนที่เจียงสู่สู่จัดการกับตุ๊กตาของหลูโหย่วอวี๋ก่อนหน้านี้ แม้จะเคยคิดเชื่อมโยง แต่ก็ไม่ได้สืบค้นให้ลึกลงไป
เพราะยังไงคนที่เล่นตุ๊กตาก็มีอยู่มากมาย จะตัดสินว่าตุ๊กตาทุกตัวมีปัญหาเพียงเพราะตุ๊กตาตัวหนึ่งมีปัญหาไม่ได้
แต่การที่เจียงเฉิงซึ่งอยู่ด้วยกันกับลู่เสวี่ยซีเกิดภาวะโชคชะตาพร่องไปเหมือนกับหลูโหย่วอวี๋ เมื่อเอาสองเรื่องนี้มาไว้ด้วยกันก็อดที่จะชวนให้คิดไม่ได้แล้ว
เจียงสู่สู่เองก็ไม่ได้ปกปิดท่าทีที่ตนสงสัย
เมื่อลู่เสวี่ยซีได้ยินเธอเอ่ยถึงตุ๊กตาที่ทำจากผมคนตายอีกครั้ง สีหน้าก็ซีดเผือดลงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกงุนงงและไม่อยากเชื่อ