ลู่เสวี่ยซีเบิกตากว้าง พยายามจะพูดอีกครั้ง แต่เมื่อไร้การปกป้องจากระบบ นางก็มิอาจต้านทานพลังของยันต์ห้ามพูดได้เลย
เจียงสู่สู่ร้อนใจจะไปดูฉู่เป่ยเฮ่อ จึงไม่สนใจนางอีก เพียงหันไปหากู้เฉียนหมิง แล้วเอ่ยถึงอีกเรื่องหนึ่ง
“ก่อนหน้านี้ลู่เสวี่ยซีวางภูตผีไว้ในตระกูลเจียงหลายชิ้น วันนี้ระบบตั้งใจจะใช้ไอแค้นจากภูตผีพวกนั้นมาเล่นงานข้า แต่ไม่สำเร็จ พวกเจ้าพาตัวนางไปก็ถือโอกาสเก็บภูตผีพวกนั้นกลับไปด้วยเถิด”
กู้เฉียนหมิงได้ยินนางเอ่ยถึงเรื่องนี้คร่าว ๆ ก่อนหน้านี้ คราวนี้จึงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม แล้วส่งต่อคำสั่งให้ฉีเทียนชี่
เจียงสู่สู่ไม่พูดเรื่องนี้ก็แล้วไป พอนางเอ่ยขึ้น ลู่เสวี่ยซีก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาอีก ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม
แม้นางจะพูดไม่ออก เจียงสู่สู่ก็รู้ว่านางอยากถามอะไร
“เจ้าอยากถามว่าเหตุใดภูตผีพวกนั้นถึงทำร้ายข้าไม่สำเร็จใช่หรือไม่”
ลู่เสวี่ยซีจ้องนางตาเขม็ง นางคิดไม่ตกจริง ๆ ตอนนั้นระบบบอกชัดว่าวิญญาณของนางถูกไอแค้นพวกนั้นกัดกร่อนแล้ว
ก็เพราะรู้ว่าเจียงสู่สู่อาจไม่รอด ลู่เสวี่ยซีถึงกล้าบุกเข้ามาถึงที่หมายจะเก็บเกี่ยวโชคชะตาของนางอย่างองอาจ
ระบบไม่มีทางโกหกนาง
แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“คำตอบง่ายนิดเดียว”
เจียงสวี่สวี่กล่าว “ตอนที่ข้าเก็บภูตผีพวกนั้นไว้ชั่วคราว ข้าก็ป้องกันการย้อนกลับของสิ่งเหล่านี้เอาไว้แล้ว จึงให้คนทำตุ๊กตาสลับร่างให้ข้าล่วงหน้าหนึ่งตัว”
ตอนนั้นไอแค้นพวกนั้นปะทุออกมา ได้กลิ่นอายของข้าก็เข้าโจมตีตามคำสั่งของระบบจริง
แต่สิ่งที่ไอแค้นพวกนั้นโจมตีไม่ใช่ตัวข้า แต่เป็นตุ๊กตาสลับร่างของข้า