ถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้ว เจียงสู่สู่ก็ไม่มีท่าทีจะทำตัวผิดแล้วปล่อยมือแม้แต่น้อย กลับพูดว่า "ฉันจับนายไว้ จะได้ไม่โดนคนเบียดจนพลัดหลงกันไง"
ฉู่เป่ยเฮ่อได้ยินดังนั้นก็มองไปที่ถนนที่ค่อนข้างคึกคักแต่ก็ไม่ได้เบียดเสียดแน่นขนัดตรงหน้า ริมฝีปากบางขยับนิดหนึ่งแล้วตอบว่า "อืม"
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ เสียงจอแจด้านหลังก็ค่อย ๆ จางหายไปไกล เดินมาถึงใต้อาคารเก่าแห่งหนึ่ง กลับได้ยินเสียงวุ่นวายของแต่ละครอบครัว
มีผู้ปกครองถามเด็กเสียงเข้มว่า 3+6 ได้เท่าไหร่กันแน่ มีเด็กร้องไห้งอแงจะแย่งของเล่น ยังมีเสียงแม่ผัวลูกสะใภ้ทะเลาะกัน ผัวเมียทะเลาะกัน
เสียงต่าง ๆ นานา ช่างอึกทึกจนน่าเหลือเชื่อ
เจียงสู่สู่เดินตามที่อยู่ที่กู้เฉียนหมิงให้มา มาถึงหน้าประตูชั้นสองบานหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงด่าที่ค่อนข้างแหลมของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านใน
"ทุกวันเอาแต่กินกับขับถ่าย วัน ๆ ฉันต้องไม่ทำอะไรเลยคอยปรนนิบัติแม่แก่ของแกคนเดียวหรือไง
นั่นแม่แกไม่ใช่แม่ฉันนะ! ทำไมต้องทิ้งให้ฉันทั้งหมด? กลับมาก็นอนแผ่อยู่ตรงนั้น ลูกก็ไม่สนใจ! บ้านนี้เป็นของฉันคนเดียวหรือไง?"
"บอกแล้วไงว่าอย่าเช่าบ้านชั้นสอง! ห้องครัวน้ำท่วมอีกแล้ว เดือนนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว?! วัน ๆ เก็บกวาดขี้เยี่ยวแม่แก่ของแกไม่พอ ยังต้องมาเก็บน้ำเหม็นพวกนี้อีก ชาติที่แล้วฉันคงทำบาปไว้ถึงได้แต่งกับแก!"
"หุบปาก!"
ฉู่เป่ยเฮ่อฟังอยู่ก็ได้ยินเสียงผู้ชายตวาดออกมาในที่สุด ตามด้วยเสียงตบหน้าฉาดหนึ่ง เขาขมวดคิ้ว ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าตึงตังดังมาจากด้านใน
ฉู่เป่ยเฮ่อดึงเจียงสู่สู่หลบไปอีกทาง ทำทีว่าทั้งสองแค่เดินผ่าน
ทันใดนั้น ประตูเหล็กดัดเก่า ๆ ก็ถูกเปิดผางออก ผู้หญิงคนนั้นไม่แม้แต่จะมองคนสองคนที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน เอามือปิดหน้าก้มหน้าก้มตาวิ่งออกไปข้างนอก