เจียงสู่สู่และฉู่เป่ยเฮ่อต่างเป็นคนไม่พูดมาก มื้อนี้ทั้งสองกินกันอย่างเงียบผิดปกติ ทั่วทั้งห้องอาหารได้ยินเพียงเสียงเปียโนที่ไหลรินเบา ๆ
ทิวทัศน์ยามราตรี ดอกไม้ เค้ก ดนตรี
หากเป็นคนทั่วไป คงยินดีจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศโรแมนติกเช่นนี้
ทว่าเจียงสู่สู่ไม่ได้คิดมาก ทั้งยังไม่กล้าคิดมาก
นับตั้งแต่เธอเริ่มสัมผัสวิชาเร้นลับ โลกในสายตาเธอก็แตกต่างออกไป
เช่นแสงไฟนับหมื่นดวงตรงหน้า ทัศนียภาพยามค่ำคืนที่เจิดจรัส แต่เธอกลับมองเห็นเหนือหมู่แสงไฟนั้นมีสีเทาหรือห้าสีลอยอยู่
นั่นคือกลิ่นอายของเมืองนี้
เกิดจากผู้คนที่ใช้ชีวิตในเมือง ประกอบด้วยความปรารถนา ทรัพย์สมบัติ ศรัทธา โชควาสนา เมื่อโชควาสนาที่คล้ายกันเข้าใกล้กัน เหนือสภาพแวดล้อมที่พวกเขาอยู่ก็จะรวมตัวเป็นสีเดียวกัน
เช่นครั้งที่เจียงสู่สู่อยู่เป่ยซื่อเห็นแสงสีทองลอยอยู่เหนือพื้นที่รวมตัวของเหล่าใหญ่
สีสันเหล่านี้ ในแง่หนึ่งก็หมายถึงโชคชะตาของเมือง
อีกตัวอย่างคือ แสงสีทองเจิดจ้าทั่วร่างของฉู่เป่ยเฮ่อตรงหน้า
สายตาจับจ้องที่ฉู่เป่ยเฮ่อฝั่งตรงข้าม ครู่ใหญ่ เจียงสู่สู่พลันเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“ฉู่เป่ยเฮ่อ ฉันไม่เคยถามคุณเลย วันนั้นคุณทำไมถึงรับสายฟ้าแทนฉัน”
เธอคิดว่าตอนนั้นต่อให้ตนถูกฟ้าผ่าจริง ด้วยเครื่องรางคุ้มภัยในตัวเธอก็คงต้านไหว
เธอคิดว่าตนเองไหว
ถึงไม่ไหว นั่นก็เป็นดวงชะตาของเธอ
เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมารับแทนเธอ
ทว่าเขากลับพุ่งออกมากะทันหัน โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปกป้องเธอไว้ตรงหน้า