ฉู่เป่ยเฮ่อไม่ชินกับการแสดงอารมณ์บนใบหน้าอยู่แล้ว ดังนั้นตอนที่เห็นมังกรหนึ่งตัวและสุนัขจิ้งจอกหนึ่งตัวนอนอยู่ปลายเตียง เขาก็เงียบไปเพียงชั่วครู่
จากนั้น เขาก็ยื่นมือไปกดโทรศัพท์หัวเตียง
ไม่นาน พ่อบ้านก็เคาะประตูและเดินเข้ามา เมื่อเห็นฉู่เป่ยเฮ่อ แววตาก็เต็มไปด้วยความยินดีและความซาบซึ้ง
“คุณชายน้อ...”
ไม่ทันให้พ่อบ้านเอ่ยจบ ฉู่เป่ยเฮ่อก็ยกมือขึ้นแล้ว ชี้ไปที่เจ้าสองตัวปลายเตียง น้ำเสียงราบเรียบไม่กระเพื่อม
“เอาออกไป”
พ่อบ้านได้ยินก็มองไปทางเจียงสู่สู่ที่อยู่ริมเตียงโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบตอบรับทันที
“ครับ”
พูดพลางก้าวไปข้างหน้า อุ้มสุนัขจิ้งจอกน้อยที่ปลายเตียงอย่างระมัดระวัง วางลงในอ้อมแขนของเจียวถูที่นอนอยู่บนพื้น จากนั้นก็ก้มตัวลง ยกเด็กหนุ่มพร้อมกับสุนัขจิ้งจอกขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิงอย่างเด็ดเดี่ยว
เจียวถูเพียงแค่หลับ ไม่ได้ตายเสียหน่อย
การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ขนาดนี้ แถมยังมีกลิ่นอายของมนุษย์ที่ใกล้ชิด ทำให้เขาตื่นขึ้นทันที
พอลืมตาก็พบว่าตัวเองถูกอุ้มกำลังจะเดินออกไป ใบหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ อุ้มสุนัขจิ้งจอกน้อยในอ้อมแขนพลางดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
“ฉันเดินเอง ฉันเดินเอง!”
อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ มนุษย์เรียกท่านี้ว่าท่าอุ้มเจ้าหญิง!
เขาเป็นมังกรผู้ยิ่งใหญ่ จะถูกอุ้มเจ้าหญิงได้ยังไง?!
“วางฉันลง!!!”
พ่อบ้านเห็นแค่ว่าเด็กคนหนึ่งกำลังงอแง เมื่อเทียบกับการง้อเด็กแล้ว เขาฟังคำสั่งของคุณชายมากกว่า คุณชายบอกให้เอาออกไป