"ก็ได้ แปดแสนก็แปดแสน"
เจียงเฉิงรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีทางเลือกแล้ว
แม้เงินส่วนใหญ่ของเขาจะถูกใช้ไปกับการอุดรูรั่วสามสิบล้านก่อนหน้านี้ แต่พ่อแม่มีเงิน แปดแสนสำหรับพวกเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่
แปดแสนแลกกับชีวิตหนึ่ง เขาก็มีค่าพอสำหรับเงินจำนวนนี้
เจียงเฉิงคิดเช่นนั้น ในใจก็สงบลง
เจียงสู่สู่ก็ไม่พูดมาก เดินหน้าทำตามขั้นตอนเดิมอีกครั้ง ตบวิญญาณคนเป็นของโจวโจวออกจากร่างเจียงเฉิง ผนึกไว้ แล้วนำวิญญาณคนเป็นของเจียงเฉิงใส่กลับเข้าไป
การจัดการทั้งหมดลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
เมื่อเจียงเฉิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาทางร่างกายที่คุ้นเคย แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน
มีเพียงผู้ที่เคยถูกขังอยู่ในตุ๊กตาจริงๆ ขยับตัวไม่ได้และร้องเรียกก็ไม่มีใครตอบ ถึงจะเข้าใจได้อย่างแท้จริงว่าช่วงเวลานี้มีค่าเพียงใด
ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความดีใจที่ได้กลับคืนสู่ร่างเดิม ก็ได้ยินเจียงสู่สู่พูดเสริมว่า
"จริงสิ เมื่อกี้ลืมบอกไป แปดแสนของนาย ต้องเป็นเงินที่นายหาด้วยตัวเองเท่านั้น จะใช้เงินของครอบครัวหรือเพื่อน กับฉันมันไม่นับทั้งนั้น"
เจียงเฉิงได้ยินก็เบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้
"เมื่อกี้เธอไม่ได้บอกนี่!!"
เจียงสู่สู่หางตามองเขา น้ำเสียงเรียบเฉย
"นายไม่ถึงกับหาเงินแปดแสนด้วยตัวเองไม่ได้หรอกนะ?"
หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมต่อแบบไม่กลัวคนฟังจะตายคาที่ "ได้ยินว่าพี่ชายฉันตอนปีสองก็หาเงินได้เจ็ดสิบล้านด้วยตัวเอง"