“ถูกต้อง”
เซี่ยหมีไม่แม้แต่จะแกล้งปิดบังความใคร่ครวญของตัวเอง พลางนึกถึงท่าทางที่ชิวเฉิงเยี่ยมักทำ แล้วเริ่มลูบคาง เท้าแก้ม ชูเส้นกรามสวย ๆ ให้เห็นชัด ๆ
“ถูกตาจับใจใช่ไหมล่ะ หนุ่ม”
เสิ่นเยว่ชิงฝืนยิ้มจนแทบขากรรไกรค้าง แล้วพูดจริงจัง
“ครูเซี่ย ผมเริ่มกลัวคุณแล้วนะ”
[ฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮา หล่าวเซี่ย! ทำอะไรอยู่นั่น!]
[ความหวานวันนี้คิดว่าหวานแล้ว ไม่คิดว่าจะหวานป่วนขั้วขนาดนี้ อันนี้ไม่ใช่แค่เปิดประตูใจนะ นี่มันเปิดสำนึกครบทุกเส้นเลย หล่าวเสิ่นแบบนี้ใครจะรับไหว]
[ปากบอกกลัว ทั้งที่หูแดงเป็นลูกตำเสียแล้ว]
[ทำไมตอนหล่าวเซี่ยเป็นฝ่ายเข้าเอง ภาพมันขำขนาดนี้นะฮะ ฮาฮาฮา]
[หล่าวเซี่ยเลิกวิชาอุบายดุ้นนั่นเถอะเว้ย!]
เลิก? เป็นไปได้ไง เซี่ยหมีแถมยิ่งอาจหยิ่งยิ่งสู้ใหญ่ขึ้นไปอีก
ไม่ได้คำตอบชัด ๆ จากเสิ่นเยว่ชิง นางยิ่งบุกเข้าไปรุมไม่ยั้ง
ครู่ก็เดินเข้าไปข้างหน้าแล้วขยิบตาป่วน ครู่ก็เอาใจใส่ถามว่าหนาวไหมหิวไหม ครู่อีกก็ช่วยงานรินน้ำให้
ตลอดเวลาเหมือนเงาติดตาม ไม่เคยห่างจากเสิ่นเยว่ชิงเกินห้าเมตรเลย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน การจีบตรง ๆ แบบนี้ส่วนใหญ่จะเป็นฝีมือเสิ่นเยว่ชิง แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมบทบาทกลับพลิก เสิ่นเยว่ชิงกลายเป็นฝ่ายสำรวมสำรวมราวกับคนไม่รู้ตัว
ทั้งคู่จึงจัดฉากให้โลกได้ชมเรื่อง “เขาหนีเธอไล่ เจ้าก็ไม่รอด”
จริงอยู่ เล่นก็เล่น งานก็งาน หน้าที่ที่ต้องทำพวกเขาก็ไม่ได้ปล่อย ทำเสร็จสมบูรณ์ทุกอย่าง
ผู้กำกับหนิวมองอยู่ข้าง ๆ จนเหมือนชาวบ้านถามหาหมากไปเปล่า ๆ ไม่มีคำตอบ