น้ำร้อนไหลอูดอาดลงมาจากสายฝักบัว
“ฮือส์——”
คนกับหมาถอนใจพร้อมกัน
พอถอนใจเสร็จ น้องหมาก็หันมามองเซี่ยหมีด้วยความตกใจ แววตานั้นเหมือนพูดว่า: ตัวที่โดนอาบคือฉัน นายถอนใจทำไมวะ?
คำตอบของเซี่ยหมีคือการถอนใจอีกรอบ
“ฮือส์——”
ต้องทำยังไงถึงจะทำให้เสิ่นเยว่ชิงมีความสุขนะ……
น้องหมากระพริบตาปริบ ๆ แล้วดวงตาสุนัขก็เป็นประกาย มันสัมผัสได้ว่าเซี่ยหมีใจลอย
โอกาสดี!
มันบิดตัวหมุนกาย หลุดรอดจากรักแร้ของเซี่ยหมีไปได้
“โอ๊ยเว้ย!”
น้องหมาหนีกะทันหัน เซี่ยหมีกดไม่อยู่ สายฝักบัวในมือเอียง น้ำร้อนกระฉอกเข้าใส่ตัวเธอเต็ม ๆ
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
น้องหมาแลบลิ้นกระดิกตัววิ่งโกยอย่างร่าเริง ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย บนสนามหญ้า มุ่งหน้าสู่เสรีภาพ
โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง! หมาได้อิสรภาพแล้ว——โฮ่ง?
วินาทีถัดมามันก็ถูกคว้าคอยก แล้วเจอะเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ดูจะยิ้มแต่แฝงอันตรายเต็มเปี่ยม
“อยากโดนทำซุปหมาไหม?”
“……โฮ่ง” หมาไม่อยาก
น้องหมาถูกส่งกลับไปที่ตัวเซี่ยหมี คราวนี้มันนอนแอ้มอย่างว่าง่าย ไม่กล้าแอบวิ่งหนีไปไหนแล้ว
เซี่ยหมีกระพริบตามองเจ้าน้องที่ยังไม่ทันข้ามคุกได้ครบวินาทีก็ถูกจับกลับมา
“เป็นอะไร คิดถึงบ้านหรอ?”
“……” หมาอยากฟันคน
ผ้าเช็ดตัวถูกคลุมไว้บนไหล่ของเซี่ยหมี ผมเปียก ๆ ของเธอก็ถูกมือหนึ่งหยิบขึ้นมาเช็ดอย่างเป็นธรรมชาติ
เสิ่นเยว่ชิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนพื้นข้าง ๆ เธอ เช็ดศีรษะให้เธอด้วยท่าเดียวกับการลูบหัวหมา พร้อมยิ้มกลั่นแกล้ง