บนตลาดนัดของเมืองเล็กแห่งนี้ เกิดเหตุการณ์ที่ดึงดูดสายตาคนทั้งตลาด
คนสองคนที่คลุมผ้าลายอยู่ยืนอยู่หน้าแผงมะม่วง ร้องรำทำเพลงกันระเริง
ตั้งแต่โชว์คู่ คำคมกลอกใส่กัน เชิดสิงโต อุปรากร ละครเวที ไปจนถึงปั่นจักรยานล้อเดียวขว้างมะม่วงเล่นตะลุ้มโชว์กันเลยทีเดียว
เมื่อองค์ประกอบมันเยอะเกินไป คนแถวนั้นเลยต้องหยุดเท้ายืนดูกันถ้วนหน้า
คนที่อาศัยอยู่ในตำบลนี้ส่วนใหญ่คือผู้สูงอายุที่ลูกหลานไปทำงานไกลบ้าน ชีวิตประจำวันของพวกเขาซ้ำ ๆ จำเจ แทบทุกวันผ่านไปแบบเดิม ๆ นี่เขาจะไปเห็นความครึกครื้นแบบนี้ที่ไหนเคย
พ่อปู่ย่าตายายที่ล้อมดูต่างยิ้มจนแก้มปริ ตาหยีเป็นเส้นเดียว ริ้วรอยบนใบหน้าดูเหมือนจะเต้นระบำไปกับความยินดี
เห็นว่าจังหวะมาแล้ว ไล่ปิงเสวียนกับหลิ่วว่อซิงก็ยกผ้าขาวตัวหนึ่งที่เขียนตัวหนังสือไว้ขึ้นเบื้องซ้ายขวา แล้วตะโกนประกาศตามที่เซี่ยหมีสั่งไว้เมื่อครู่
“ซื้อบัตรแถมมะม่วง! ซื้อบัตรแถมมะม่วงนะ! บัตรฟังละครราคา 10 หยวน แถมมะม่วงอีกสองกิโล! นอกจากละครเรายังมีร้องเพลง เต้นรำ ละครเวที ต่อสู้ และอีกเพียบ!”
“บัตรมีจำนวนจำกัด มาก่อนได้ก่อนนะคะ!”
ความครึกครื้นแบบนี้คนดูก็ชอบอยู่แล้ว พอได้ยินว่าบัตร 10 หยวนดูได้ทั้งงาน ยังแถมมะม่วงอีกสองกิโล ทุกคนรู้สึกทันทีว่าคุ้มมาก
“นี่คงเป็นคณะละคร วันนี้ฉันก็ว่าแล้วว่าทำไมเมืองนี้มีหนุ่มสาวมากันเยอะแยะ แถมหน้าตาดีทั้งนั้น บัตร 10 หยวนก็ไม่แพง ดูได้ตั้งหลายโชว์”