รถกระบะสามล้อไถลไปบนถนนลูกรังโคจรรัวแรง ประกายไฟกระจายพร่าเหมือนสายฟ้า ก่อนจะลากจอดลงที่ลานโล่งปากทางเข้าเมืองเล็กด้วยท่าเสี่ยวหางรถหมุนก้น 360 องศาอลังการสุดขีด
“เอิก——!”
รถเพิ่งหยุด ชิวเฉิงเยี่ยก็สะดุ้งโหดงัดตัวลงมา เกาะเสาไฟฟ้าข้าง ๆ อาเจียนจนตากลิ้งไปหลังหัว
พูดจริงไม่ตลกเลยนะ ทริปนี้เขาเสียสละเพื่อหลิ่วว่อซิงไปเยอะแยะแล้ว
ถ้ายังไม่รู้สึกซาบซึ้งอีก ก็ป่าวประกาศตัวเองว่าไม่รู้จักดีความชั่วกันพอสมควรแล้วหละ
“ไงหละ ลุยสปีดมันส์มั้ย? นายชอบขับรถเปิดประทุนอวดเพื่อนไม่ใช่หรือไง วันนี้ถือว่าได้อวดแบบตัวปลิวจนจุใจแล้วนะแก”
เซี่ยหมียิ้มแฉ่งพูดพลาง “วางใจเดี๋ยวกลับค่อยพาไปลุยให้หนำใจอีกรอบ”
แค่ได้ยินประโยคนั้น ตัวชิวเฉิงเยี่ยยังกะมีขนลุกทั้งตัว อ้วกเข้าไปอีกจ้า
“เอิก——”
[พี่มีมี่ เธออยู่คือบุญของพวกเรา]
[ฮาฮาฮาฮาบุญแบบนี้ให้นายรับไหมหละ]
เมื่อรถทั้งสามคันจอดกันที่ปากทางเข้าเมืองเล็กแล้ว ทีมงานก็พาพวกเขาเดินเข้าไปยังตลาดสดของเมืองที่ครึกครื้นไม่เบา
วันนี้เป็นวันตลาดนัดกระมัง คนพลุกพล่านซื้อของกันขวัญไหว
ของตามแผงต่าง ๆ ให้ความรู้สึกแปลกตาแสนแปลกตา มีแผงหนึ่งที่ยังว่างอยู่ด้วย
“ตรงนี้แหละแผงที่พวกเธอต้องมาขายมะม่วงกันวันนี้” ผู้กำกับหนิวบอก
เหล่าเซเลบเหนื่อยจะขาดใจพยุงมะม่วงถึง 800 กิโลกรัมมาถึงที่นี่ แล้วจ้องแผงเล็ก ๆ นั่นด้วยความเงียบงัน