เซี่ยหมี: “ขอบฟ้ากว้างไกลคือหัวใจของฉัน!”
ไล่ปิงเสวียน: “เชิงเขาเขียวขจีดอกไม้กำลังบานสะพรั่ง!”
หลิ่วว่อซิง: “จังหวะแบบไหน! ถึงจะโยกย้ายสะใจสุด!”
สวี่ชวงหรง: “......เสียงร้องแบบไหนถึงจะเปิดใจที่สุด”
ชิวเฉิงเยี่ยในชุดสีเขียวกัดฟันแน่น หลับตาลงอย่างทรมาน ร่างกายไร้วิญญาณแกว่งตามจังหวะเพลงไปเท่านั้น ส่วนตัวจริงของเขาล่องลอยหายไปไกลนักต่อนัก
ตอนนี้เขาอยากกลับไปขายมะม่วงมากกว่า ดีกว่ามาโชว์รำกลางแจ้งสุดอัปยศแบบนี้
ฝั่งเซี่ยหมีที่กำลังเต้นมันส์เปรี้ยงฝ่าด่านทั้งหลายพุ่งเข้ามาแม่นยำแล้วสับมุดเตะเข้ากลางหลังชิวเฉิงเยี่ยเต็ม ๆ
“ถึงรอบเจ้าร้องแล้ว!”
“อาาาา!” ชิวเฉิงเยี่ยกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ร้องได้ไม่นาน เพราะจังหวะมาถึงแล้ว “...น้ำคล้อยคลอโค้งเลียบมาแต่ฟ้า”
การกดขี่ นี่มันการกดขี่เลือดเนื้อแท้ ๆ!
กลุ่มคนขึ้นเวทีร้องรำทำเพลงกันสนั่น ทำให้บรรดาคุณลุงคุณป้าข้างล่างยิ้มแก้มปริ
คุณลุงคุณป้าไม่ได้เห็นบรรยากาศครึกครื้นแบบนี้มานานนัก ทุกคนเผยรอยยิ้มเหมือนเด็ก ๆ ทั้งสนาม
แม้แต่ผู้กำกับหนิวจอมโหดเห็นภาพนี้ก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจ จึงยกมือทำท่าโอ้อวด แล้วใช้งบกลางซื้อเมล็ดแตงโม ผลไม้อบแห้ง กับชา มาแจกให้คุณลุงคุณป้าดูงานกันได้เพลินยิ่งขึ้น
วันที่ตั้งตารอขายมะม่วงกลายเป็นเวทีแสดงระดับตำบลเสียแล้ว แต่เหมือนจะไม่มีอะไรเสียหายเลยนี่นา
คนบนเวทีแสดงอย่างสนุกสนาน คนข้างล่างก็ดูอย่างมีความสุข มะม่วงก็ขายหมด ภารกิจก็เสร็จ
ประโยคเดียวคือ ทุกฝ่ายล้วนชื่นบาน
สถานการณ์ที่ผู้กำกับหนิวห่วงว่าจะพังยับนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเลย เพราะคุณลุงคุณป้าไม่รู้หรอกว่าอะไรคือพัง อะไรคือเนียน