การสนทนาระหว่างเซี่ยหมีกับสวี่ชวงหรงจบลงอย่างไม่สะใจ ก่อนจากไปสวี่ชวงหรงทิ้งไว้แค่ประโยคเดียวว่า 'พวกเราทุกคนคือหมากที่ถูกสร้างขึ้น หมากก็ควรอยู่ที่ที่มันควรอยู่'
ความหมายที่เธออยากสื่อนั้นเห็นกันชัด ๆ
เซี่ยหมีไม่เสียเวลาโต้เถียงกับเธอมาก แค่กลับเข้าห้องมานอนแน่นอนบนเตียง หลับตาคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ
จริงอย่างที่คิด เธอทำไมถึงมาอยู่ในโลกนี้ได้นะ?
ถ้าข้อมูลที่ถูกส่งเข้ามาในตอนที่เกิดอุบัติเหตุแทร็กซ์ชนนั้นแปลว่าการตื่นรู้ล่ะก็ เธอก็น่าจะเหมือนกับสวี่ชวงหรงกับเซียวจิ่งซีที่แค่รู้ความจริงของโลกใบนี้เท่านั้น
เพราะทั้งสองคนหลังตื่นรู้ก็ไม่เห็นมีอาการข้ามมาอยู่ในหนังสือเลยสักนิด
ถ้านิยายคนละเรื่องคือโลกคนละใบ เธอจะกระโดดจากนิยายเล่มหนึ่งไปอีกเล่มหนึ่งได้ยังไง?
เพราะชื่อของเธอกับเจ้าของร่างเดิมซ้ำกันงั้นเหรอ?
เดี๋ยวนะ……
ว่าแต่ ในฐานะผู้ตื่นรู้คนหนึ่ง เธอดูเหมือนจะไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของระบบเลยสักครั้ง
……
แม้ใจจะรกไปด้วยเรื่องราว แต่ก็ไม่ได้ทำให้นอนไม่หลับ
เพราะไม่มีมือถือ เซี่ยหมีหลับยาวจนถึงสว่าง ตื่นตอนเช้าด้วยเสียงไก่ขันในลานบ้าน
และปฏิกิริยาแรกของเธอที่ได้ยินเสียงไก่ขันคือ รีบลืมตาโปลง ทุบผ้าห่มกระชากตัวลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบฉวยโอกาสวิ่งตรงไปที่ลานบ้านทันทีเพื่อออกตามล่าเหยื่อ
“เอ่อ? ไก่? เมื่อวานไม่มีไก่นี่ หนิวปี่น้อยซ่อนเก่งนะเรา วันนี้ฉันจะจัดงานเลี้ยงไก่ทั้งตัวเลย!”