ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด จวินอู๋เหินจึงค่อยฟื้นคืนจากความตะลึงงัน "เจ้าเด็กนี่ แม้แต่ข้ายังไม่รู้จะพูดอย่างไรดี นายนี่เป็นได้อยู่เสมอว่ามักสร้างความประหลาดใจเหลือคาดให้ผู้คน"
เฉินเหวินยิ้ม "ถ้าลุงพูดเช่นนี้อีก หมายเหตุตัวข้ากำลังจะลอยได้จริง ๆ แล้ว"
"ฮ่า ๆ เจ้าเด็กนี่นี่!" จวินอู๋เหินตบไหล่เฉินเหวินไม่หยุด หัวเราะลั่นอย่างเปิดเผย
เห็นภาพเช่นนี้ ลั่วเทียนเฟยเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ไม่ช้า จวินอู๋เหินก็คุมอารมณ์กลับมา แล้วจึงกล่าว "ท่านผู้อาวุโสล่วน เหล่าท่านจะเข้ามานั่งพักสักครู่ หรือจะเสด็จกลับสมาคมโดยตรง"
ลั่วเทียนเฟยคลายความคิด "เรื่องนี้ไม่ต้องเข้าไปแล้ว"
"ก็ได้" จวินอู๋เหินไม่ทัดทาน รับคำทันที
"เสี่ยวเหวิน เมื่อครู่ป้าขอตัวไปก่อน ถ้าเจ้ามีปัญหาใด ๆ สามารถติดต่อป้าได้"
ลั่วเทียนเฟยมองเฉินเหวินแล้วเอ่ย
"เข้าใจแล้ว" เฉินเหวินพยักหน้าหนักหน่วง
"ขอตัว"
ลั่วเทียนเฟยพยักหน้าให้จวินอู๋เหิน แล้วหันหลังจากไป
เมื่อมองเห็นเรือเทพวิญญาณหายไปกลางอากาศ จวินอู๋เหินจึงหันมามองเฉินเหวิน "ไป เข้าไปข้างในค่อยคุยกับลุง"
"ก็ดี"
เฉินเหวินคิดเล็กคิดน้อย จึงไม่ปฏิเสธ
พอดีเหลือเกิน เขากำลังต้องการพื้นที่ที่เงียบสงบ
รอบำเพ็ญฝ่ามือฮงเหมงบุกเบิกฟ้ากับวิชาลับและเทพญาณที่มีอยู่ให้เรียบร้อย แล้วจึงเข้าไปยังศิลาจารึกศักดิ์สิทธิ์
เมื่อทุกสิ่งนี้สำเร็จ ก็คงถึงเวลาต้องไปยังโลกเล็กเสวียนเทียนอีกครั้ง
"ไปกันเลย"
จวินอู๋เหินดึงเฉินเหวินเดินเข้าไปในกองทัพ
เฉินเหวินไม่ขัดข้อง
ทันทีที่เข้าสู่กองทัพ จวินอู๋เหินก็ดึงเขานั่งลงที่โต๊ะอาหารหนึ่ง
จวินจิ่วเซียวก็นั่งอยู่ที่ที่นั่งแล้วเช่นกัน
ครึ่งชั่วยามต่อมา การร่วมโต๊ะกินข้าวของพวกเขาถูกผู้มาเยือนคนหนึ่งขัดจังหวะ
"กราบทูลผู้บัญชาการกอง มีผู้มาตามหานายเฉิน"
นักรบหนึ่งเดินเข้ามา โค้งกายครึ่งหนึ่งแล้วกล่าว
จวินอู๋เหินขมวดคิ้วเบา ๆ "ใคร"