“เป็นอย่างไรบ้าง หากไม่พอใจหรือขาดสิ่งใด เจ้าบอกข้าได้เสมอ”
จวินอู๋เหินรอให้เฉินเหวินกวาดสายตาสำรวจภายในวิหารหลังหนึ่งจนทั่ว จึงเอ่ยขึ้น
เฉินเหวินส่ายหน้า “ข้าพึงพอใจแล้ว เพียงแต่หวังว่าตลอดช่วงปิดประตูบำเพ็ญ ขอให้ไม่มีผู้ใดมารบกวน”
“มีอาจารย์อยู่ตรงนี้ เจ้าวางใจได้หมื่นส่วน” จวินอู๋เหินตบบ่าเฉินเหวินเบา ๆ กล่าว
“ข้าเข้าใจแล้ว” เฉินเหวินพยักหน้า
“งั้นก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”
จวินอู๋เหินตบบ่าเฉินเหวินอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินจากไป
ส่วนเฉินเหวินแขวนป้าย “กำลังปิดประตูบำเพ็ญ โปรดอย่ารบกวน” หน้าประตู แล้วก้าวเข้าสู่ห้องบำเพ็ญทันที
แม้ภายในห้องบำเพ็ญจะอุดมด้วยปราณวิญญาณ แต่เฉินเหวินก็ยังเลือกเข้าไปบำเพ็ญภายในค่ายกลกำบังฟ้าซ่อนจักรวาล
เพราะในนั้นมีเส้นชีพจรลี้ลับครึ่งเส้นสถิตอยู่ ไม่ว่าจะเป็นปราณวิญญาณหรือปราณแห่งโชคชะตา ล้วนเลิศเลอสูงส่งสุดประเสริฐ
ห้องบำเพ็ญเล็ก ๆ ธรรมดาจะเทียบได้อย่างไร
เข้าสู่ค่ายกลกำบังฟ้าซ่อนจักรวาลแล้ว เฉินเหวินก็ทุ่มเทศึกษาฝ่ามือปฐมกาลชี้ขาดฟ้าทันที
ว่ากันตามตรง เขามีความหวังอันยิ่งใหญ่ต่อวิชาฝ่ามือนี้อยู่ไม่น้อย
ส่วนการใช้หนึ่งฝ่ามือดลโลกทั้งใบจมสู่วงล้อกาลเวลานั้น เขาก็มิได้ปรารถนาถึงเพียงเช่นนั้น
เพียงให้ฝ่ามือนี้แผ่พลังอำนาจได้เทียบเท่าหมัดจักรพรรดิ์สวรรค์ เขาก็พึงพอใจเกินพอแล้ว
คิดได้เช่นนั้น เฉินเหวินก็จมดิ่งสู่การสืบเสาะฝ่ามือปฐมกาลชี้ขาดฟ้าอย่างสิ้นซาก
ไม่รู้ผ่านไปช้านานเท่าใด เฉินเหวินลุกขึ้นยืนอย่างเงียบ ๆ ตั้งท่า เรียงอาคม แล้วบรรเลงฝ่ามือออกไปทีละหนึ่ง ๆ
จะเห็นได้ว่าทุกวรรณะท่าของเฉินเหวินยังคงคลุ้มคลั่งเซซัง แต่กลับแฝงรสชาติอันลึกซึ้งเป็นเอกลักษณ์
และเมื่อเวลาผ่านไป ท่าทางและรสชาติอันแผ่ออกมาของเฉินเหวินก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปต่างจากเดิม
แต่ต่อเรื่องนี้ เฉินเหวินกลับดูเหมือนไม่รู้สึกตัว ยังคงดิ่งลงสู่การบำเพ็ญต่อไป
ขณะเดียวกัน
สิ่งที่เฉินเหวินกระทำในแดนเล็กเสวียนเทียน ก็ค่อย ๆ แพร่ไปทั่วแดนโลกบรรพกาล