ในใจของเว่ยชิงเยี่ยนแวบผ่านความตื่นตระหนก แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว นางถามว่า "ข้าไม่เป็นไร ผู้คนเป็นเช่นไรบ้าง"
"ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่จะเจ็บปวดราวกับถูกเจาะหัวใจและควักกระดูก"
ตู้เสวียอี้มองสำรวจเว่ยชิงเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นนางปลอดภัยดี ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทันใดนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเป็นปมอีกครั้ง ถามว่า "ก่อนหน้านี้ไทเฮาทรงโปรดปรานองค์อ๋องหรงถึงเพียงนั้น เหตุใดตอนนี้จึงทรงลงมืออาบยาพิษกับพระองค์"
อย่างไรเสีย เรื่องที่ร่างขององค์อ๋องหรงดีขึ้นนั้น ต้องปิดบังฮ่องเต้ เช่นนั้นก็คงไม่กราบทูลให้ไทเฮาทรงทราบได้ง่ายๆ ไทเฮาจะต้องพระทัยเหี้ยมเกรียมเพียงใด ถึงได้ทำให้โอรสที่ประชวรอยู่แล้วต้องเจ็บปวดจนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียง
"เจ้าทราบได้อย่างไรว่าเป็นฝีมือของไทเฮา"
อันที่จริงครั้งนี้ที่กลับเมืองหลวง เว่ยชิงเยี่ยนก็สังเกตเห็นเช่นกันว่า ท่าทีของไทเฮาที่มีต่อสื้ออวี้นั้นเปลี่ยนไป
หลายครั้งที่สื้ออวี้แสร้งประชวร ล้วนไม่เคยได้ยินว่าไทเฮาทรงส่งคนไปเยี่ยมเขา ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
ความรักใคร่ของไทเฮาที่มีต่อสื้ออวี้นั้น แม้จะไม่เทียบเท่าองค์ฮ่องเต้องค์ก่อน แต่สำหรับโอรสองค์เล็กที่ประสูติเมื่อทรงพระชันษามากแล้ว พระนางก็ทรงทะนุถนอมประดุจแก้วตาดวงใจ
ไม่มีทางที่จะทรงเพิกเฉยเมื่อเขาประชวร ปล่อยให้ฮ่องเต้ชิงอำนาจทางการทหารของเขา กับดักเขาไว้ในเมืองหลวงแห่งนี้
ตู้เสวียอี้ตอบว่า "ได้ยินว่าเขาถูกวางยาพิษ ข้าจึงไปเยี่ยมเขา จิงเจ๋อบอกข้า"
เว่ยชิงเยี่ยนเหลือบมองเขา "เช่นนั้นจิงเจ๋อก็ไม่ได้บอกเจ้าหรือว่า เหตุใดไทเฮาจึงทรงทำเช่นนี้"
แม้จิงเจ๋อจะไม่หนักแน่นเท่าตงฉาง แต่ก็จงรักภักดีต่อสื้ออวี้ยิ่งนัก เรื่องที่เกี่ยวกับสื้ออวี้ เขาเคยระมัดระวัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพัวพันความสัมพันธ์ระหว่างพระมารดาและพระโอรสในราชวงศ์ เขาจะบอกตู้เสวียอี้ตามอำเภอใจได้อย่างไร
สีหน้าของตู้เสวียอี้ชะงักไป อย่างเขินอายแล้วกล่าวว่า "ข้าเห็นเขาเจ็บปวดแทบขาดใจ ก็เลยคิดว่า ลวดลายแห่งบุญกุศลอยู่ที่ตัวเขา จะส่งผลกระทบถึงเจ้าหรือไม่