คำว่า แม่นาง เช่นนี้ ทำให้จิงเจ๋อฟังแล้วไม่สบอารมณ์นัก ลูบเข่าที่คุกเข่าจนเจ็บ กัดฟันเอ่ยสองคำออกมา “คุณหนู”
อย่างมากก็แค่คุกเข่าอีกสี่ยาม
“คุณพระคุณเจ้า… เขาถอดเขี้ยวงาหรือไร? คุณหนูบ้านไหน? งามเป็นพิเศษหรือไม่? มีสิริโฉมงามสง่า? อ่อนหวานมีชีวิตชีวา? งามจนละสายตามิได้เช่นนั้นหรือ?”
ท่านหมอจิ่งซักถามเป็นชุด
องครักษ์ทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เรื่องของท่านแม่ทัพเว่ย พวกเขามิอาจเอ่ยมากเกินกว่านี้ได้อีก
โชคดีที่คนบนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น “รสนิยมของเจ้าช่างต่ำทรามอยู่มิวาย”
คำหยาบโลนเช่นนั้นจะคู่ควรกับเสี่ยวเยี่ยนของเขาได้อย่างไร
“เช่นนั้นเจ้าก็จงว่าเถิด ว่านางเป็นผู้ใดกันแน่ ถึงกับทำให้เจ้ายอมสละแม้ชีวิต” ท่านจิ่งปราดเข้าไปหน้าเตียงสื้ออวี้ จ้องตาคอยอย่างใจจดจ่อ
แต่สิ่งที่รอคือคำเตือนจากสื้ออวี้ “อย่าได้สอดรู้ อย่าได้สืบถาม และอย่าได้แพร่งพรายออกไปแม้ครึ่งคำหาไม่ ข้าจะตัดเสบียงโอสถของเจ้า”
“โอ๋ย… เจ้าหนูนี่ช่างไร้มนุษยธรรม ข้าเพิ่งช่วยชีวิตเจ้าไว้นะ” ท่านจิ่งทำสีหน้าเสมือนมองบุรุษอกตัญญู
ตลอดชั่วชีวิตเขาไม่มีงานอดิเรกใด นอกจากปรุงยาหมักพิษ ทว่ากิจการนี้ต้องใช้ทรัพย์มหาศาล แต่กลับไม่ยอมขายโอสถที่ตนปรุงขึ้น
มีแต่จ่ายออกไม่รับเข้า ทรัพย์สินที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้ไม่กี่ปีก็ถูกเขาผลาญสิ้น
หลายปีมานี้โอสถที่เขาใช้ได้ล้วนเป็นของที่สื้ออวี้มอบให้เปล่า คำเตือนของสื้ออวี้บีบจุดอ่อนของเขาได้แม่นยำ
เห็นองค์อ๋องหรงไม่มีทีท่าผ่อนปรนแม้แต่น้อย เขาก็เอ่ยแค่นเสียง “ไม่ถามแล้ว ไม่ถามแล้ว สะใภ้หน้าไม่งามย่อมมีวันได้พบหน้า ข้าคงได้เห็นสักวัน”
นึกอะไรขึ้นได้ เขากล่าวต่อ “ข้าดูชีพจรเจ้ากลับมาเป็นปกติแล้ว ร่างกายเจ้าหายดีหรือ? ผู้ใดรักษาเจ้า?”
มิทันให้สื้ออวี้ตอบ เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้ง “คุณหนูผู้นั้นใช่หรือไม่? ข้าได้รับจดหมายจากจิ่งหยาง ว่าเจ้าให้เขามาเมืองหลวง