กงจวิ้นกลับมาในยามโพล้เพล้
ใบหน้าซีดเซียวส่งกระดาษจดขนาดตัวให้แก่เว่ยชิงเยี่ยน "ข้ากลับไปยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนั้นท่านยายมอบขนาดตัวนี้ให้จริง ๆ"
สองพี่น้องตระกูลกงรีบชะโงกหน้าเข้าไปดู
สีหน้าทั้งคู่พลันย่ำแย่ยิ่งกว่าผีเสียอีก
พี่น้องสองคนไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือสัดส่วนล้วนคล้ายบิดายิ่งนัก ขนาดตัวนั้นพวกเขาคุ้นเคยดีไม่มีผิด เป็นของบิดา
น่าสะพรึง! เหลือเชื่อ!
เสื้อผ้าที่มารดาสั่งจากอาภรณ์กุย กลับตัดตามขนาดตัวของบิดา
นางตัดอาภรณ์สตรีให้บิดาเพื่อสิ่งใด?
"ขอเรียนถามทั้งสองท่าน ในยามอยู่กับท่านผู้เฒ่ากง เคยมีสิ่งใดผิดแผกไปจากบุรุษทั่วไปหรือไม่"
น้ำเสียงเย็นใสดุจหยกของเว่ยชิงเยี่ยน ดึงสติสองพี่น้องที่จิตหลุดลอยกลับคืนมาอย่างแรง
กงหมิงโหลวจ้องเขม็งมองนาง "บิดาข้าน่ะหรือ...เป็นชายชาตรีที่สุด แม้จะสุภาพอ่อนโยน องอาจสง่างาม แต่หาได้อ่อนแอปานสตรีไม่
ท่านคือเสนาบดีกองอาญา เป็นเสนาบดีกองอาญาที่เหล่าอาชญากรหวาดกลัว ลอบสาปแช่งว่าท่านคือราชายมโลก เป็นบุรุษผู้ยืนหยัดค้ำฟ้า เหตุไฉน...เหตุไฉนจึงโปรดปรานอาภรณ์สตรีได้
คุณหนูฉาง คงเป็นความผิดพลาดแน่ หลังจากบิดาสุขภาพไม่ดี มารดาก็เป็นห่วงท่านตลอด คงจิตใจเลื่อนลอยจึงแจ้งขนาดตัวผิดไป
นางปรนนิบัติบิดามาชั่วชีวิต จดจำขนาดตัวของบิดาได้ดีกว่าของตนเองเสียอีก ต้องเป็นเช่นนั้นแน่..."
หากเป็นเพราะจำผิดจริง ไฉนจึงต้องกำชับกับทางอาภรณ์กุยเช่นนั้น?
เว่ยชิงเยี่ยนหรี่ตามองเขา
ยามนางยังสาวน้อย เคยพบหน้ากงฉางอิงครั้งหนึ่ง หน้าตาถือว่าสะอาดหมดจด แต่หานับว่าน่าตะลึงแต่อย่างใด
ทว่าพ่อบ้านชรากลับชมเชยว่างดงามกว่าหญิงงามนับพันนับหมื่นในโลกหล้า
เหตุใดจึงชมบุรุษผู้หนึ่งเช่นนี้?
หรือเป็นเพราะตอนนั้น กงฉางอิงสวมอาภรณ์สตรี? จึงนำเขาไปเปรียบกับสตรี?