ครั้นพี่ใหญ่ได้ข่าวว่านางสิ้นชีพในสนามรบ ด้วยความโทมนัสอย่างรุนแรง นางจึงแท้งบุตรไป
พี่ใหญ่ให้กงจิ้นบุตรชายเล็กเดินทางไปเป่ยหลิง ทำหน้าที่ทุบกระถางหน้าศพให้แก่นาง และติดตามนำโลงศพนางกลับเมืองหลวง
พี่ใหญ่ซาบซึ้งที่สื้ออวี้เป็นผู้เก็บศพให้แก่นาง และล้างแค้นแทนนาง จึงมักไปเยี่ยมเขาอย่างลับๆ อยู่เสมอ
เรื่องที่พี่ใหญ่ให้กงจิ้นทุบกระถางหน้าศพให้นาง ท่านยายสกุลกงล่วงรู้เข้า ลงโทษให้นางคุกเข่าหน้าศาลบรรพชนถึงสามวัน ตราบจนสิ้นลมยังไม่ยอมให้อภัยพี่ใหญ่เลย…
ได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้จากปากสื้ออวี้ เว่ยชิงเยี่ยนนิ่งเงียบอยู่ในราตรีกาลเนิ่นนาน
หลังจากหวนคืนสู่ภายภาคนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกราวกับว่าผู้คนมากมายล้วนแปลกตาไป
แปลกตาราวกับนางไม่เคยรู้จักพวกเขามาก่อน
ไม่ว่าสื้ออวี้ หรือมารดา หรือองค์ฮ่องเต้องค์ก่อน หรือแม้กระทั่งพี่ใหญ่…
จิตใจของเว่ยชิงเยี่ยนบังเกิดความลนลานจนไม่รู้จะรับมือเช่นไร นางมิได้หวาดหวั่นที่ผู้อื่นปฏิบัติต่อนางไม่ดี ทว่านางกลับเกรงว่าสิ่งที่นางเคยคิดว่าเป็นความไม่ดีนั้น อันที่จริงกลับกลายเป็นความดีที่ตัวนางมิอาจตอบแทนให้หมดสิ้นได้เลย
ความดีของพี่ใหญ่นั้น ไม่เคยปรากฏเค้าให้เห็นมาก่อนเลยแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ หลังกลับชาติภพใหม่แล้ว นางจึงไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนนาง และไม่ได้ไปสืบเสาะเรื่องราวของนาง ครั้งยังเป็นอยู่ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็เสมือนคนแปลกหน้าต่อกันมาโดยตลอด
ทว่า พี่ใหญ่กลับต้องสูญเสียบุตรไปหนึ่งคนเพราะนาง และยังให้บุตรชายเล็กของตนทำหน้าที่เสมือน "บุตรกตัญญู" ให้แก่นาง เมื่อได้ยินว่าเบื้องหลังการตายของนางมีแผนการชั่วร้ายแอบแฝง ก็รีบไปถามตู้เสวียอี้เพื่อตรวจสอบความจริงเป็นคนแรก
ส่วนตัวนางเอง เมื่อเห็นอาการป่วยของพี่ใหญ่กำเริบ ก็เพียงเกิดความเห็นใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือความสงสัยว่าเหตุใดพวกเขาจึงมาเปื้อนกลิ่นอายอำมหิตเข้าด้วย
สื้ออวี้กับนางเติบโตมาด้วยกัน เช่นไรก็ย่อมเข้าใจอารมณ์ของนาง ณ เวลานี้ ทว่าตอนนี้นางก็คือฉางชิงเนี่ยนซึ่งไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใดกับเว่ยซือหราน