ยามที่เว่ยชิงเยี่ยนเจตนาปกปิดกลิ่นอายของตน ผู้อื่นก็ยากจะสังเกตนางพบ
ดังนั้น กงจิ้นจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่านางไม่ใช่ผู้ติดตามขององค์อ๋องหรง ขณะที่นางดึงผ้าปิดหน้าลงและสวมหมวกคลุม
แม้เขาจะกังวลใจเรื่องมารดา แต่เมื่อเห็นผู้ที่องค์อ๋องหรงพามาด้วยเป็นสตรีสาว ก็อดมิได้ที่จะเอ่ยถาม “ท่านอ๋อง ท่านว่าหมอผู้ชำนาญโรคก็คือแม่นางท่านนี้หรือ”
กงจิ้นอายุน้อยกว่าเว่ยชิงเยี่ยนหกปี ปีนั้นที่เขาเดินทางไปเป่ยหลิงเพื่อเชิญหีบศพนางกลับมา ก็อายุเพียงสิบสองปีเท่านั้น
เว่ยชิงเยี่ยนไม่ค่อยมีความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับกงจิ้นในอดีต แต่เมื่อมองดูบุรุษรูปร่างซูบผอมเบื้องหน้า ก็ยากจะจินตนาการได้ว่าเมื่อครั้งนั้นเขาเดินทางไปเป่ยหลิงได้อย่างไร และเดินทางกลับมาพร้อมกับการเชิญศพเช่นนั้นได้อย่างไร
น้ำเสียงของนางจึงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ข้าอาจรักษาอาการปวดศีรษะของมารดาท่านได้”
หลวงจีนอ้วนยึดถือคติสุขนิยม ในช่วงสามปีที่ติดตามเขา นอกจากให้ท่องจำตำราที่เขาเขียนด้วยลายมือจนขึ้นใจแล้ว ด้านวิชาแพทย์ยังให้เรียนรู้เพียงผิวเผินเท่านั้น นอกนั้นก็พานางท่องเที่ยวกินดื่มเล่นสนุก ชมชีวิตผู้คนร้อยแปด
หากพี่สาวใหญ่มีปัญหาทางร่างกาย นางอาจไม่มีทางออก ทว่าหากบาดเจ็บจากแรงอาฆาตพยาบาท นางก็จะทำให้นางดีขึ้นมาได้
จากที่สังเกตการณ์ในค่ำคืนนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นกรณีหลัง
กงจิ้นมองไปที่สื้ออวี้ เห็นเขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
จึงประสานมือทำความเคารพต่อเว่ยชิงเยี่ยน “เช่นนั้นก็รบกวนแม่นางช่วยตรวจดูด้วย”
อาการปวดศีรษะของมารดาได้พบหมอมามากมายล้วนไม่ทุเลา ต่อให้มีความหวังเพียงน้อยนิดก็ต้องลองดู
คนผู้นี้เป็นผู้ที่ท่านอ๋องพามาด้วย
เขาเชื่อใจท่านอ๋อง ถึงรักษามารดาไม่ได้ ก็คงไม่ทำให้ทรุดหนักลง