ณ จวนอันหย่วนโหว
เว่ยชิงเยี่ยนปลอบโยนเยี่ยนหลานจนคลายกังวลแล้ว กำลังสนทนากับนาง
ตู้เสวียอี้เดินเข้ามา "เยี่ยนหลาน ภรรยาท่านกงต้องการพบท่าน ท่านยินดีไปหรือไม่"
แล้วหันไปทางเว่ยชิงเยี่ยน "มิเช่นนั้น ท่านไปด้วยกันเถิด ภรรยาท่านกงคิดถึงท่านแม่ทัพ ร่ำไห้หนักหนา ท่านช่วยเยี่ยนหลานปลอบนางด้วย"
เว่ยชิงเยี่ยนเข้าใจว่า นี่คือการบอกทางอ้อมถึงสถานการณ์ของภรรยาท่านกง ให้ตนพิจารณาว่าจะไปพบหน้าหรือไม่
ในความทรงจำ พี่ใหญ่เว่ยซือหรานเป็นคนมีเนื้อหนังมังสา ดูแลตนเองได้ดี
แต่สตรีตรงหน้านี้ ไร้เครื่องประทินโฉม หน้าหมองคล้ำ รูปร่างซูบผอม ดวงตาคู่หนึ่งบวมช้ำจากการร่ำไห้ ยิ่งทำให้ดูซูบซีดอิดโรยยิ่งนัก
สามีข้างกายกงหมิงเฉิง กลับยังมีท่วงท่าสุภาพอ่อนโยนเช่นเคย เพียงแต่ภายใต้แววตาซ่อนความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจปกปิด
เว่ยชิงเยี่ยนสำรวจทั้งสองโดยไม่ปรากฏท่าที แล้วคารวะพร้อมเยี่ยนหลาน
เว่ยซือหรานมองไปที่เยี่ยนหลาน "เรื่องของเจ้า ข้าได้ยินแล้ว เจ้าได้รับการรับจากท่านพ่อให้เข้าจวนสกุลเว่ย อยู่ที่สกุลเว่ยมานานหลายปี ก็นับว่าข้าเป็นพี่สาวของเจ้า
ยามนี้สกุลเว่ยเหลือเพียงคนรับใช้อยู่ไม่กี่คน เจ้ายินดีไปอยู่จวนสกุลกงกับข้าหรือไม่"
ทั้งเว่ยชิงเยี่ยนและเยี่ยนหลานต่างนึกไม่ถึงว่า เว่ยซือหรานจะกล่าวเชื้อเชิญเช่นนี้
ทั้งสองจึงมิได้ตอบสนองใด ๆ ในชั่วขณะ
เว่ยซือหรานชำเลืองมองสามี แล้วกล่าวต่อไป "นี่เป็นเรื่องที่เราสองคนหารือกันไว้ระหว่างทางมา ก่อนหน้านี้เจ้าอยู่ที่หลินโจว ข้าไม่อาจดูแลเจ้าได้ บัดนี้เจ้าหย่ากับตระกูลหลัวกลับเข้าเมืองหลวงแล้ว ข้าย่อมไม่อาจละเลยเจ้า"
น้ำเสียงของนางแผ่วเบาลง "มิเช่นนั้น เกรงว่าน้องชายและท่านพ่อจะตำหนิข้าแล้ว"
กงหมิงเฉิงก็พยักหน้าเห็นด้วย
เยี่ยนหลานไม่เคยติดต่อกับภรรยาท่านกงมาก่อน ไม่ว่าวันนี้คำเชิญของนางจะเป็นความจริงใจหรือเพียงเสแสร้ง ในใจเยี่ยนหลานก็มิอาจไร้คลื่นอารมณ์