ถึงจวนอันหย่วนโหวแล้ว กลับไม่พบเว่ยชิงเยี่ยน สื้ออวี้รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ตู้เสวียอี้มองสื้ออวี้ที่แต่งตัวราวกับนกยูงรำแพน และหีบห่อใหญ่หลายใบที่เขานำมา พลันรู้สึกขนลุก
สื้ออวี้มาเยือนอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ คงไม่ใช่หมายตาตนแล้วกระมัง
เพราะเขาชอบผู้ชายนี่นา
เขายกมือลูบใบหน้าตนเอง แม้ไม่งดงามประณีตเท่าแม่ทัพ แต่ก็นับว่ามีโฉมงามสง่า หล่อเหลากว่าชายหนุ่มมากมายในเมืองหลวง...
คิดไปคิดมา อดขนหัวลุกไม่ได้ สายตาที่มองสื้ออวี้จึงเจือความระแวงขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
สื้ออวี้สีหน้าดำทะมึนดุจน้ำ
คลุกคลีกับตู้เสวียอี้มาหลายปี ต่อให้คาดเดาความคิดเขาไม่ได้ทั้งหมด ก็พอเข้าใจสักห้าส่วน ไม่อยากให้เขาคิดฟุ้งซ่านต่อไป จึงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “ให้ข้ามา มีธุระอันใด?”
ธุระอันใด?
ไม่มีธุระ!
แต่แม่ทัพกำชับภารกิจไว้!
ตู้เสวียอี้รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยกกาเหล้ารินใส่จอกของทั้งคู่จนเต็ม “กลับเมืองหลวงมาครึ่งปี เสวียอี้ยังไม่ได้สังสรรค์กับท่านอ๋องดี ๆ วันนี้ขอร่วมดื่มสนทนากับท่านอ๋องสักหน่อย”
จะดื่มสุรา?
สื้ออวี้ยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มมองเขา “อันหย่วนโหว วันนี้เหตุใดจึงนึกขึ้นได้มาสังสรรค์กับข้า?”
“ท่านอ๋องกล่าวเช่นนี้ เสวียอี้ก็ควรจะใจหาย มิตรสหายรู้จักกันมาหลายปี ก็นับว่าเป็นสหายเก่า”
ตู้เสวียอี้ถอนหายใจ “แม่ทัพเกิดเรื่อง เสวียอี้ในใจไม่สบายใจ เมื่อพบสหายเก่ายิ่งชวนให้หวนคิดถึงความหลัง จึงห่างเหินกับท่านอ๋องไปบ้าง
วันสองวันนี้ได้พบเยี่ยนหลาน ยิ่งทำให้ข้าหวนนึกถึงแม่ทัพ แต่ก็เข้าใจแล้วว่า ไม่อาจเพราะผู้ที่จากไปแล้ว แล้วละเลยมิตรสหายตรงหน้า”