สื้ออวี้มีแววตาดำขลับ ใบหน้างามสง่าเปี่ยมปัญญาและความสุขุม "หลัวฉงอวิ๋นเป็นธิดาของฝ่าบาทหรือ"
เขาจับประเด็นสำคัญได้ในพริบตา ทำให้เว่ยชิงเยี่ยนรู้สึกว่าการสื่อสารกับเขาช่างง่ายดายยิ่งนัก
นางจึงนำข้อมูลที่สอบถามจากสาวใช้มาบอกกล่าวแก่เขา
สื้ออวี้ครุ่นคิดแล้วเอ่ย "หากคำนวณจากอายุของนาง ตอนที่นางถือกำเนิด ฝ่าบาทยังทรงเป็นไท่จื่อ สามารถเสด็จออกนอกวังได้บ่อยครั้ง กระทั่งเสด็จประพาสภายนอก ก็ไม่ตัดความเป็นไปได้ที่ทรงไปมีสัมพันธ์นอกวังแล้วให้กำเนิดบุตร
แต่นางบอกว่าฝ่าบาททรงใส่ใจมารดาของนางยิ่งนัก เท่าที่ข้าทราบ เมื่อครั้งฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ ทรงมีผู้หนึ่งที่ทรงโปรดปรานยิ่ง คือพระชายารองของไท่จื่อในเวลานั้น หากนับช่วงเวลาก็ตรงกัน เพียงแต่ไม่ทราบว่าเหตุใดภายหลังจึงหายตัวไป"
"หายตัวไปหรือ" เว่ยชิงเยี่ยนขมวดคิ้ว
เมื่อไท่จื่อประทับ ณ ตำหนักบูรพา ภายในวังลึกลานั้น ขอบเขตของคำว่า 'หายตัวไป' กว้างขวางยิ่งนัก
ถูกสังหาร ฆ่าตัวตาย หลบหนี...
สื้ออวี้เข้าใจความหมายของนาง จึงเอ่ยตรงๆ ว่า "นางใช้กระบี่จ่อคอตนเอง ออกไปนอกประตูวัง หลังจากนั้นก็ไร้ร่องรอย
ตอนนั้นข้ายังเด็ก ยังจำความไม่ได้แน่ชัด เรื่องเหล่านี้ได้ยินจากผู้เฒ่าในวังโดยบังเอิญ ฮองเฮาไม่โปรดนาง ทรงห้ามมิให้ผู้ใดในวังเอ่ยถึงอีก"
เว่ยชิงเยี่ยนฟังคำนี้ จิตใจพลันหนักอึ้ง
เมื่อย่างกรายเข้าวังหลวงก็ประหนึ่งตกอยู่ในห้วงสมุทรลึก ผู้คนมากมายพากันดิ้นรนแสวงหาลู่ทางเพื่อความมั่งคั่ง ยอมตายในรังแห่งความร่ำรวยนั้น ทว่าก็ยังมีผู้ที่ทำไปเพื่อความรัก พระชายารองไท่จื่อผู้นั้นใช้วิธีสุดโต่งถึงเพียงนั้นออกจากวังไป คงจะสิ้นหวังเพียงใด
นางอดคิดถึงฮูหยินเฒ่าที่แสนดีต่อนางยิ่งนักหาใดเปรียบมิได้ นางเองก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากความรักมาแล้ว...