ที่ว่าเป็นการยื่นฎีกาเข้าเยี่ยม ที่จริงแล้วสามีภรรยาสกุลกงได้มารออยู่หน้าประตูจวนอันหย่วนโหวก่อนแล้ว
ตู้เสวียอี้ไปที่เรือนด้านหน้ารับแขกแต่เพียงผู้เดียว
เว่ยชิงเยี่ยนเคยคิดว่า หลังจากเรื่องราวถูกเปิดเผย บรรดาญาติมิตรสหายเก่าอาจมาหาตู้เสวียอี้เพื่อสืบถามข้อมูลภายใน แต่นางไม่คาดคิดว่าผู้ที่มาเร็วที่สุด กลับเป็นพี่ใหญ่ของนาง
พี่ใหญ่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับมารดา ตอนที่นางเริ่มจำความได้ พี่ใหญ่ก็ออกเรือนไปแล้ว
มารดากังวลว่าฐานะของนางจะถูกผู้ใดล่วงรู้ จึงไม่โปรดให้พี่สาวทั้งหลายใกล้ชิดกับนาง ส่วนท่านยายเองก็ไม่โปรดมารดาที่เป็นภรรยาคนใหม่ของบิดา พาลเลยไปถึงไม่เอ็นดูนางกับหว่านอี๋ด้วย
ในวัยเยาว์ของนาง ท่านยายพาพี่สาวทั้งสามกลับภูมิลำเนาเดิม แม้พี่ใหญ่จะสมรสอยู่ในเมืองหลวง แต่นางก็แทบไม่ได้กลับเรือนเดิมของมารดา
จะมีเพียงช่วงเทศกาลเท่านั้นถึงจะได้พบหน้ากัน ทว่าเพราะอายุห่างกันมาก ประกอบกับบุรุษและสตรีก็ต้องรักษาระยะห่าง ระหว่างนางกับพี่ใหญ่จึงห่างเหินและรักษามารยาทยิ่งนัก
ถึงรู้ว่าพวกพี่ใหญ่คงมาเพราะเรื่องของนาง แต่นางในตอนนี้คือคุณหนูแห่งจวนอันหย่วนโหว จะบุ่มบ่ามตามตู้เสวียอี้ไปพบพวกเขาไม่ได้
เมื่อถึงเรือนของเยี่ยนหลาน นางกำลังตาแดงก่ำ นั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง พอเห็นนางมาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับให้นั่ง
เว่ยชิงเยี่ยนนั่งลงข้างกายนาง เพิ่งเอ่ยปาก “เยี่ยนหลาน...”
“คุณหนูฉาง หลัวเฉิงโจวถูกเจ้าสังหารหรือ” เยี่ยนหลานก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
พวกเขาออกจากจวนสกุลอู๋ด้วยกัน เพิ่งขึ้นรถม้า คุณหนูฉางก็อาศัยการอำพรางของรถม้าจวนองค์อ๋องหรงกระโดดลงจากรถไป
กระทั่งรถม้าเข้ารั้วจวนอันหย่วนโหว คุณหนูฉางก็มิได้กลับมาที่รถม้าอีก
และอีกไม่นาน ก็มีข่าวว่าหลัวเฉิงโจวปลิดชีพตนเอง ทั้งยังทิ้งจดหมายเขียนด้วยเลือดไว้