การมาของสื้ออวี้ อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเว่ยชิงเยี่ยน และอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนเช่นกัน
เขาเอนกายพิงพระเก้าอี้นวมบนเสลี่ยง มองหลัวฉงอวิ๋นจากที่สูงด้วยสายตาเหยียดหยาม "เยี่ยนหลานคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า จะให้ของต่ำช้าอย่างเจ้าข่มเหงได้อย่างไร"
หลัวฉงอวิ๋นถูกตามใจจนเคยตัว แต่นั่นก็เพียงในหลินโจวเท่านั้น นางเคยพบเห็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงที่ไหนกัน
ถูกสื้ออวี้จ้องมองด้วยแววตาเช่นนั้น ความโอหังทั้งมวลก็มลายสิ้น นางปิดปากพลางมองหลัวเฉิงโจวด้วยแววตาน่าสงสาร
หมายจะให้หลัวเฉิงโจวเป็นที่พึ่งให้นาง
แม้หลัวเฉิงโจวจะโกรธที่นางพูดไม่ยั้งคิด แต่สีหน้าของคุณนายอู๋ก็ดำทะมึนดั่งก้นหม้อแล้ว นางรู้ว่าไม่ควรปล่อยให้พวกเขาก่อกวนต่อไปอีก
จึงกล่าวกับเยี่ยนหลาน "ป้ายวิญญาณพวกนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ เจ้ากลับไปก่อนเถิด มีเรื่องอันใด ข้าจะไปหาเจ้าภายหลัง"
น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยคำสั่งและการหยิบยื่นให้ นั่นคือน้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับเยี่ยนหลานเป็นประจำ
ก่อนหน้านี้เยี่ยนหลานจะยอมอ่อนข้อให้เสมอ แต่วันนี้นางยืนอยู่ที่นั่น มองเขาด้วยท่าทีดื้อรั้น
ด้านตู้เสวียอี้ก็ชี้ไปที่หลัวฉงอวิ๋น "ฟังจากคำพูดของนางแล้ว ช่างรังเกียจท่านแม่ทัพพิทักษ์แคว้นและรองแม่ทัพเยี่ยนของพวกเรายิ่งนัก
ข้ามีเหตุผลให้สงสัยว่า พวกเจ้าทำลายป้ายวิญญาณไปแล้วหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าจะขึ้นฎีกาต่อฝ่าบาท ทูลขอฝ่าบาทประทานความเป็นธรรมแก่ท่านแม่ทัพอาวุโสเหล่านั้น"
หลัวฉงอวิ๋นเกรงกลัวองค์อ๋องหรง แต่ไม่เกรงกลัวตู้เสวียอี้ "พวกเราไม่ได้ทำ เจ้ากับเยี่ยนหลานเป็นพวกเดียวกัน พวกเจ้าไม่ได้มาตามหาป้ายวิญญาณ แต่จงใจมาหาเรื่องต่างหาก
พวกเจ้าก็แค่ต้องการให้เยี่ยนหลานกลับไปตระกูลหลัว อย่าได้แม้แต่คิด นางเป็นเพียง..."
"เพียะ!"
เสียงตบดังกังวาน ทำให้คำพูดของหลัวฉงอวิ๋นต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง